Altıncı doğum gününde Wendy, ailesi ayrıldıktan sonra akşamı tek başına geçirdi ve son kırk yıldır her yıl yaptığı gibi tek bir cupcake mumu yaktı. Kırk bir yıl boyunca tek dileği, on dokuz yaşında evlatlık vermek zorunda kaldığı bebek Grace’di. Alevi üflediği anda kapı zili çaldı ve dışarıda, hastane odasında yeni doğmuş bir bebeği kucaklayan on dokuz yaşındaki Wendy’nin solmuş bir fotoğrafını tutan, daha önce hiç görmediği genç bir kadın duruyordu.
Genç ziyaretçi kendini Wendy’nin torunu Mia olarak tanıttı ve annesi Grace’in dışarıda park edilmiş bir arabada beklediğini açıkladı. Mia, Grace’in, Wendy’nin onlarca yıldır taşıdığı kalp kırıklığının aynısını taşıyarak, Wendy’nin onu istemediği için gönüllü olarak terk ettiğine inanarak bütün hayatını geçirdiğini ortaya çıkardı.
Mia’yı içeri davet eden Wendy, geçmişiyle ilgili acı gerçeği nihayet açıkladı; katı ailesinin onu nasıl sakladığını, sevgilisi Daniel’dan gelen sevgi dolu mektupları nasıl ele geçirdiğini ve onu zoraki bir evlatlığa nasıl mecbur bıraktığını anlattı. Mia, anne babasının ve Daniel’ın onu çok istediğini ve aramaktan asla vazgeçmediğini bilmeden, annesinin tamamen bir yalan üzerine büyüdüğünü fark edince şoke olarak dinledi.
Grace’in dışarıda oturduğunu ve istenmediği konusunda dehşete kapıldığını öğrenen Wendy, son kırk bir yılın sessizliğini nihayet bozmak için ön kapıya koştu. Grace gümüş renkli sedandan çıktığında, anne ve kız sonunda göz göze gelip kucaklaştılar ve her ikisinin de birbirini bulmak için her doğum gününde tam olarak aynı dileği dilediğini fark ettiler.