Dört ay önce Megan mutfağa girdi ve bana bir kitle bulduğunu söyledi. Yirmi dört yaşındaydı. Yirmi dört. Ve arkadaşları gelinliklerden ve bebek partilerinden bahsederken o zaten hayatı için savaşıyordu. Üç gün boyunca nefes alamadım.
Kemoterapiye başladığında, iki haftadan kısa bir sürede saçlarını kaybetti. Banyoda otururken, bakışları dalgın, saç tutamları lavaboya düşerken onu izledim ve… Sadece onu sıkıca tutabildim.
Ama kanser hakkında kimsenin size söylemediği bir şey var: onunla yüzleşenlerin, zehir kanlarında akarken elleriyle tutacak, dokunacak, yapacak bir şeye ihtiyaçları var.
Megan, infüzyonlar sırasında tığ işi yapmaya başladı. İlk başta hemşireler güldü. İçlerinden biri ona, “Bunun için biraz genç değil misin tatlım?” dedi. Kanım kaynadı.
Ama Megan sadece gülümsedi. Ve devam etti. İlmek ilmek, sıra sıra. İnternetten harika bir desen bulmuş ve hayal edebileceği en sıcak, en yumuşak kazağı örmeye karar vermişti. Birkaç gün sonra artık kimse gülmüyordu. Elleri inanılmaz bir şey yaratıyordu.
Bugün haber geldi. Tümör yarı yarıya küçülmüştü. Akciğerlerindeki nodüller mi? Tamamen yok olmuşlardı. Doktor, gördüklerine inanamıyormuş gibi notlarını tekrar tekrar okuyordu. O soğuk, steril odada, orada yıkıldım. Peki ya Megan? El yapımı kazağıyla, dünyayı kucaklayan bir gülümsemeyle sakince oturmuş, sonunda barınaktaki yavru kedileri görmeye gidebilir mi diye soruyordu. Haftalardır onları bekliyordu.
Ve biliyor musunuz ne yaptı? Onları eve getirdi. Dördünü de. Şimdi evimiz her yerde patiler, mırıltılar ve yün yumaklarıyla dolu. Hayat dolu.