65 yaşındaydı ve günlerinin yalnız geçeceğini çoktan kabullenmişti. Karısı beş yıl önce ölmüştü ve o zamandan beri her gece boş bir eve dönüyordu. Eski dostunu ziyaret ettiği o gün her şey değişti. Orada genç, bekar kızıyla tanıştı ve anında aşık oldu.
Yaş farkı önemli olmasına rağmen, aralarında derin ve tarifsiz bir bağ hızla gelişti. Saatlerce konuşarak, uzun zamandır eksikliğini duydukları sıcaklığı ve anlayışı birbirlerinde buldular.
Kısa sürede duyguları netleşti: Adam onu tüm kalbiyle seviyordu ve kadın da ona aynı şekilde hissediyordu. Ancak genç kadının babası bu ilişkiye şiddetle karşı çıktı. “Ailemize utanç getireceksin!” diye bağırdı ve kızı içeri kilitledi. Genç kadın, adam onu birkaç dakikalığına bile olsa görmeyi umarak kapıda sabırla beklerken ona mektuplar yazmaya başladı.
Onları ayırma çabalarına ve katı yasaklara rağmen aşkları ölmedi. Birlikte olma hakları için savaştılar ve tüm zorluklara rağmen evlenmeyi başardılar. O gün yeni bir hayatın başlangıcı gibiydi. Adam yeniden canlandı ve karısı mutluluk saçıyordu. Her şey sadece neşe vaat ediyor gibiydi.
Ama düğün gecelerinde, karısının elbisesinin düğmelerini dikkatlice açmaya başladığında, onu olduğu yerde donduran bir şey gördü.
Narin kumaşın altında, sırtını kaplayan derin, taze yaralar keşfetti. Adam gördüklerine inanamayarak donakaldı. Kadın, gözlerinde yaşlarla başka tarafa baktı. “Babamdı,” diye fısıldadı. “Bunca zaman beni dövdü… Ona ve ailemize utanç getirdiğimi söyledi…”
Adam, yüreğinin keder ve öfkeyle kırıldığını hissetti. Aşkları için savaştıkları bunca zaman boyunca kadının korkunç bir bedel ödediğini anlamıştı. Yaralarına dokunmadan onu nazikçe kucakladı ve yumuşak bir sesle, “Bir daha asla yalnız kalmayacaksın. Seni korumak için elimden gelen her şeyi yapacağım,” dedi.
O gece, evlilik mutluluğunun başlangıcı değil, sessiz bir yemindi: Hayatının geri kalanında onun yanında olacak ve bir daha asla kimsenin ona zarar vermesine izin vermeyecekti.