Abigail her zaman bir aileyi oluşturan şeyin sevgi olduğuna inanmıştı. Kız kardeşi Rachel ve kocası Jason kısırlıkla mücadele ederken, Abigail’in kalbi acıdı. Bu yüzden, biyolojik çocukları olacak bir çocuk için taşıyıcı anne olmasını istediklerinde, tereddüt etmeden kabul etti. Kocası Luke da onu destekledi, bunun biyolojinin çok ötesinde bir hediye olduğunu biliyordu.
Gebelik umut ve neşeyle doluydu. Rachel her randevuya katıldı, bebek odasını boyadı ve hatta Abigail’in dört oğlu bile bebeğin en sevdiği kuzeni kim olacağı konusunda tartıştı. Her tekme, her dönüm noktası, hayali ulaşılabilir kılıyordu—ta ki doğum anı Abigail’in beklentilerini paramparça edene kadar.
Rachel ve Jason, Abigail doğum yaptıktan iki saat sonra hastaneye vardılar. Bebeği gördükleri anda yüzleri dondu. “BU BEKLEDİĞİMİZ BEBEK DEĞİL. BUNU İSTEMİYORUZ,” diye ağladı Rachel. Bu sözler Abigail’in kalbine bıçak gibi saplandı. Jason ekledi, “Bir erkek çocuk istedik. Bir oğula ihtiyacımız var.” Aşk, aniden koşullu hale gelmişti ve Abigail’in kalbi inanılmaz bir hayal kırıklığıyla kırıldı.
Ama bebek Kelly kollarında uyurken, Abigail ne yapacağını biliyordu. Önyargıların çocuğun değerini belirlemesine izin vermeyi reddetti. Rachel ve Jason, önyargılarıyla yüzleşene kadar kapı dışarı edildi ve Abigail, kız kardeşinin kendi değerini anlayamayacağını anladığında Kelly’yi kendisinin evlat edineceğine sessizce karar verdi. Kalbinde başka bir çocuk, koruyup seveceği başka bir hayat için yeterli yer vardı.
Günler sonra Rachel geri döndü; değişmiş, pişman ve kızının hak ettiği anne olmayı öğrenmeye hazırdı. Abigail’in rehberliğinde birlikte güveni ve aileyi yeniden inşa etmeye başladılar. Bir zamanlar “yanlış” cinsiyeti nedeniyle reddedilen bebek Kelly, herkese ailenin beklentileri karşılamakla ilgili olmadığını, koşulsuz sevgiyle ilgili olduğunu gösteren kıvılcım oldu.