Ailesinin iflasın eşiğine gelmesiyle genç kızın hayatı bir gecede altüst oldu. Babasının inşaat işindeki dürüstlüğü, kötü niyetli ortaklar tarafından suistimal edilmiş ve aile kendini devasa bir borç batağında bulmuştu. Bankaların baskısı ve babasının bozulan sağlığı karşısında çaresiz kalan genç kız, ailesini kurtarmak için şehrin en güçlü ve gizemli milyarderiyle evlenmeyi kabul etti. Bu, aşk için değil, bir hayatta kalma bedeli olarak yapılan soğuk bir anlaşmaydı.
Görkemli bir düğünün ardından, altın varaklı kapıların ardındaki yeni hayatına ilk adımını attı. Kalbi korku ve pişmanlıkla doluydu. İlk gece, odanın loş ışığında milyarder karşısında duruyordu. Adam ağır adımlarla üzerindeki ipek bornozu çıkardığında, genç kız gördüğü manzara karşısında dehşete düşerek bir çığlık attı. Adamın göğsünde, tam kalbinin üzerinde sıradan bir operasyona benzemeyen, derin ve ürkütücü bir yara izi vardı.
Daha korkutucu olanı ise, bu yaranın altındaki derinin sanki kendi başına bir iradesi varmış gibi düzensizce hareket etmesiydi. Genç kızın korkusunu gören milyarder, derin bir iç çekerek yıllardır sakladığı sırrını açıkladı. Geçmişte ölümcül bir hastalığa yakalandığını ve gizli bir tıp grubu tarafından gerçekleştirilen deneysel bir operasyonla hayata tutunduğunu anlattı. Göğsündeki, biyomühendislik ürünü yapay bir kalpti; o artık tam anlamıyla bir insan sayılmazdı.
Bu itiraftan sonra genç kızın dehşeti yerini derin bir hüzne bıraktı. Karşısındaki adamın, sahip olduğu onca servete ve güce rağmen, taşıdığı bu yapay sırla ne kadar yalnız olduğunu fark etti. Aralarındaki zorunlu evlilik, zamanla karşılıklı bir anlayışa ve sessiz bir dostluğa dönüştü. Kız, adamın soğuk dış görünüşünün ardındaki yaralı ruhu görmeye başlarken; adam da ilk kez birinin ona korkuyla değil, şefkatle baktığını hissetti.
Zaman geçtikçe bu tuhaf bağ, imkansız görünen bir aşka evrildi. Genç kız, artık kocasının göğsünden gelen o metalik ve ritmik seslerden korkmuyordu. Ailesi kurtulmuş, babası sağlığına kavuşmuştu; ancak o daha değerli bir şey keşfetmişti. En sonunda anladı ki, bir kalbin gerçekliği yapıldığı malzemede değil, paylaşılan duygulardaydı. Yapay bir kalp bile, doğru kişinin yanında gerçek bir sevgiyle çarpmayı öğrenebilirdi.