On iki yıl önce, altı yaşındaki ikiz kız kardeşler Hazel ve Iris korkunç bir araba kazası sonucu felç geçirdi ve kısa süre sonra anneleri aileyi terk etti. Tamamen yalnız kalan babaları, kızlarının iyileşmesi için hayatını adadı; üç işte çalıştı ve finanse edilmeyen terapiler için para ödemek amacıyla en değerli eşyalarını, hatta babasının saatini bile sattı. On yıldan fazla bir süre boyunca, kendi hayatını, mutluluğunu ve terapistleri Claire’e duyduğu romantik duyguları tamamen bir kenara bırakarak sadece kızlarının hayatta kalmasına odaklandı.
Babanın fedakarlığı, ikizlerin mucizevi bir şekilde ilk adımlarını atmasıyla karşılığını verdi, ancak beş ay sonra Babalar Günü’nde kızlar büyük bir sırrı ortaya çıkardı. Babalarının Claire’e karşı uzun zamandır bastırdığı duygularını fark etmişler ve onu kahvaltıya davet ederek gizlice bir buluşma ayarlamışlardı. Kapı zili çaldığında, baba eski karısının geri döndüğünden korkarak paniğe kapıldı, ancak bunun yerine Claire’i gizemli kırmızı kadife bir kutuyla verandada dururken buldu.
Korku ve kendi hayatını kurma isteğinden kaynaklanan derin bir suçluluk duygusuyla boğuşan baba, kafasını dağıtmak için önce merdiven boşluğuna kaçtı. Babasının mirasından kalan tek parça olan saat zincirine baktı ve kızlarının ona ihanet etmediklerini, onu kendi kendine uyguladığı izolasyondan kurtarmaya çalıştıklarını fark etti. İçeri döndüğünde kızlarının önünde diz çöktü, içinde sakladığı bunca üzüntü için özür diledi ve Claire’i resmen evlerine kabul etti.
Claire kadife kutunun içindekileri açıkladığında gergin atmosfer dağıldı: bir evlilik teklifi değil, apartmanlarının sembolik yedek anahtarı, işleri yavaş yavaş ele almaya bir davet. İkizler mutfakta yanmış bir kahvaltıyı ısıtırken neşeyle atışırken, baba Claire’in yanına oturdu ve sonunda birlikte bir gelecek hayal etmesine izin verdi. Kalbini aşka açmanın kızlarını daha az sevmek anlamına gelmediğini fark etti ve bu, kendi iyileşme yolculuğunun gerçek başlangıcı oldu.