Annesini trajik bir araba kazasında kaybettikten bir yıl sonra, anlatıcı babasının annesinin ikiz kız kardeşi Lena ile nişanlandığı haberiyle tamamen şaşkına döndü. Garip bir şekilde tanıdık gelen bir akşam yemeği sırasında, anlatıcı Lena’nın annesinin önlüğünü giydiğini ve ölen kadının temizlik alışkanlıklarını ve ev işlerinin ritmini yansıtan, alışılmış bir kolaylıkla evin içinde dolaştığını fark etti. Babası, Lena’nın yas sürecinde hayati bir destek olduğunu ve sonunda yemeklerini ve çamaşırlarını yıkamak için eve taşındığını açıkladı, ancak ilişkinin hızı ve Lena’nın davranışlarındaki hesaplı “aynılık” anlatıcıyı derinden rahatsız etti.
Anlatıcının endişeleri, düğün öncesi bir kutlama sırasında büyükannesinin onu kenara çekip sıkıntısını hissetmesiyle doğrulandı. Büyükannelerinin evine çekildiler ve eski fotoğraf albümleri ve çocukluk defterleri, gizli bir kızgınlık ve saplantı geçmişini ortaya çıkardı. Lena’nın tüm hayatını kız kardeşi Adrienne’in gölgesinde geçirdiği ve derin bir kıskançlık beslediği açıkça ortaya çıktı. Günlükler rahatsız edici bir örüntüyü ortaya çıkardı: Lena yıllarca kız kardeşinin davranışlarını ve giyim tarzını taklit etmiş, Adrienne’in Lena’nın hak ettiğine inandığı bir hayat için sadece bir “yer tutucu” olduğunu düşünmüştü.
En ağır kanıt, büyükannenin tabletinde bulunan daha yeni dijital mesajlardan geldi. Kazadan sonra gönderilen bir dizi soğuk ve hesaplı mesajda Lena, annesine, yas tutan eniştesini manipüle etmek için kasıtlı olarak Adrienne’i taklit ettiğini itiraf etti. Kız kardeşi gibi işleri yaptığında eniştesinin nasıl tepki verdiğini övünerek anlattı ve on yıllardır özlediği hayata nihayet ait olduğunu hissettiğini söyledi. Babasının sevilmediğini, aksine sistematik olarak bir vekil tarafından kandırıldığını fark eden anlatıcı, töreni durdurmak için düğün mekanına geri koştu.
Anlatıcı, yeminler edilirken tam zamanında geldi ve törenin durdurulması gerektiğini bağırdı. Şok olmuş konukların önünde, Lena’nın saplantısının kanıtlarını ortaya koydu ve evliliğin, rahatlıktan doğan gerçek bir bağdan ziyade, yırtıcı bir ikame eylemi olduğunu ifşa etti. Lena’nın davranışına meydan okuyarak, babasının ihtiyaçlarına dair “sezgisel” bilgisinin aslında yıllarca süren dikkatli gözlem ve taklitin sonucu olduğunu ortaya koydu. Baba, beyaz elbiseli kadına baktığında ve ilk kez kederinin ardındaki hesaplamayı gördüğünde, odada ağır bir sessizlik çöktü.
Baba, ölen karısı ile yırtıcı ikizi arasında ayrım yapamayacak kadar yıkıldığını fark ettiğinde düğün iptal edildi. Lena’nın “bu onun şansı olmalıydı” şeklindeki umutsuz yakarışları, yalnızca bencil motiflerini doğrulamaya yaradı. Acı verici olsa da, bu yüzleşme sonunda aileyi rahatsız eden “eşitlik” yanılsamasını paramparça etti. Anlatıcı, kalbi çarparak ama vicdanı rahatlamış bir şekilde ayrıldı; sonunda annesinin anısını savundu ve babasını yalan üzerine kurulu bir hayattan kurtardı.