Eşit bir ortaklık vaat eden bir reklam yöneticisi olan Peter ile ilk randevum, şık bir restoranda, zarif bir tavır ve akıcı bir sohbetle başladı. İki saat boyunca, hikayelerimi dikkatle dinleyerek ve bir aile ile ortak bir hedef istediğini iddia ederek mükemmel bir talip rolünü oynadı. Ancak “mükemmel adam” maskesi, hesap geldiği anda çatlamaya başladı. Hesabı 50/50 bölmeyi teklif etmeme rağmen, Peter soğuk bir şekilde, “ciddi” olduğumu kanıtlamak için tüm tutarı ödememi istedi ve bu talebi, daha önce konuştuğumuz eşitliğe olan bağlılığımın bir testi olarak sundu.
Peter, randevumuzun aslında halka açık bir gösteri olduğunu açıkladığında manipülasyon daha da derinleşti; yan masaya üç arkadaşını davet etmiş ve baskı altındaki tepkilerimi “izlemelerini” istemişti. Yemeğinin parasını ödemeyi reddetmemi, asla kabul etmediğim bir testin başarısızlığı olarak gördü ve gizli izleyicilerini sözde ikiyüzlülüğümün “tanıkları” olarak adlandırdı. Sakin ve kibar kalma baskısıyla yüzüm kızardı, ama Peter’a baktığımda, “flört standardının” aslında kendisini üstün hissetmek için beni aşağılanmaya maruz bırakıp bırakmayacağımı görmek için hesaplanmış bir girişimden başka bir şey olmadığını anladım.
Onun psikolojik oyununun sessiz bir kurbanı olmayı reddederek ayağa kalktım ve restoranın karşısına geçip “panel”iyle doğrudan yüzleştim. Arkadaşlarına—Rachel, Adam ve diğer adama—kendimi tanıttım ve bir tuzakta piyon olarak kullanıldıklarının farkında olup olmadıklarını sordum. Peter’ın onlara da yalan söylediği, Rachel’a varlığından haberdar olduğumu ve “testin” karşılıklı bir anlaşma olduğunu söylediği kısa sürede anlaşıldı. Arka masada, kendi arkadaşları da çirkin ve dürüst olmayan bir şeye sürüklendiklerini fark edince ikinci bir çatışma çıktı ve Peter’ın kontrollü deneyi kamuoyu önünde bir utanç haline geldi.
Peter, beni “aşırı tepki vermekle” suçlayarak kontrolü yeniden ele geçirmeye çalıştığında, arkadaşları ona karşı döndüler; Rachel onun korkaklığına duyduğu tiksintiyi açıkça dile getirirken, Adam da hesabı bölüşmeyi teklif ettiğimi itiraf etti. Ben de taviz vermedim ve Peter’a asıl istediğinin eşitlik olmadığını, daha kabul edilebilir bir etiket altında itaat sunan bir kadın istediğini söyledim. Garson Jane, soğuk ve profesyonel bir şekilde ayrı ayrı fişleri getirdiğinde güç dengesi tamamen değişti ve Peter’ın arkadaşları onu masada bırakıp, “çılgın odak grubunu” daha fazla desteklemeyi reddettiler.
Soğuk gece havasına çıktığımda, Peter’la hiçbir ilgisi olmayan, tamamen kendi sınırlılıklarımla ilgili derin bir rahatlama hissettim. Arkadaşım Ava’yı aradım ve ilk kez akşamı “deneme” yaparak veya aşırı esneklik yoluyla bir erkeğin sevgisini kazanmaya çalışarak geçirmediğimi fark etmenin verdiği mutlulukla güldüm. Peter bir sahne kurmuştu ve benim o sahneye uymamı bekliyordu, ama ben onu kendi güvensizliğinin ışığında öylece bırakmıştım. Eve bütünlük duygusuyla döndüm, çünkü sonunda gerçekten ortaklığa layık bir erkeğin asla bir ilişkiyi tuzağa veya sınava dönüştürmeyeceğini anlamıştım.