Elli altı yaşında, yirmi yıllık bir okul otobüsü şoförüyüm. Hayatım; çocukların paltolarını iliklemek ve onlara sessiz bir şefkat göstermekle geçen, fark edilmeyen sıradan işlerle doluydu. Bir kış günü, rotamı bitirmek üzereyken pijamalarıyla buz tutmuş göle doğru koşan küçük bir çocuk gördüm. Su korkum olmasına ve yüzme bilmememe rağmen, buzun kırılıp çocuğun sulara gömüldüğünü gördüğüm an hiç düşünmeden buz gibi suya atladım. Çocuğu kıyıya çekip ambulans gelene kadar onu battaniyelere sardım; o an tek düşündüğüm onun nefes alıyor olmasıydı.
Olay yatıştıktan sonra otobüste titreyerek otururken, tanımadığım bir numaradan gelen mesajla irkildim: “O çocuk için yaptığını gördüm. Hayatın 3… 2… 1… içinde DEĞİŞECEK.” Bu gizemli mesaj beni önce korkuttu, ancak bir saat sonra karakola çağrıldığımda gerçek ortaya çıktı. Mesajı atan kişi, bölgedeki bir vakfın yöneticisiydi ve tesadüfen o anlara tanıklık etmişti. Yanında ise çocuğun gözü yaşlı annesi duruyordu. Uyurgezer olan küçük çocuk, bir anlık boşlukta evden çıkıp göle gitmişti.
Annesi, yüzme bilmediğim halde oğlunu kurtarmak için canımı dişime takmam karşısında minnettar kalmıştı. Vakıf yöneticisi ise yıllardır çocuklara sessizce emek veren biri olduğumu öğrendiğinde, artık benim için bir şeyler yapma vaktinin geldiğini söyledi. “Hayatın değişecek” derken kastettiği, sadece maddi bir destek değil; yıllardır verdiğim emeğin ve o günkü cesaretimin onurlandırılmasıydı.
Vakıf, adıma bir fon kurarak bölgedeki tüm muhtaç öğrencilere kışlık giysi yardımı yapmaya başladı. Ayrıca bana okul güvenliği programları tasarlamam için yeni bir görev teklif ettiler. Bir hafta sonra kurtardığım küçük çocuğu ziyaret ettiğimde bana, “Korktun mu?” diye sordu. Ona dürüstçe, “Evet, çok korktum,” dedim; “Ancak bazen cesur olmak korkmamak değil, birinin sana korkundan daha çok ihtiyacı olduğunu anlamaktır.”
Bu olaydan sonra hayatım bir gecede zenginleşmedi ama ruhumda derin bir değişim oldu. Yıllardır yaptığım o küçük, “önemsiz” iyiliklerin aslında ne kadar kıymetli olduğunu anladım. O dondurucu öğleden sonra, korkularımın ötesine geçerek olması gereken yerde, olması gereken zamanda bulunmuştum. Artık her sabah otobüsümün kontağını çevirirken şunu biliyorum: En sıradan insanlar bile doğru zamanda olağanüstü şeyler yapabilir ve bu, dünyayı değiştirmenin en güzel yoludur.