Elli altı yaşında Margaret adında bir kadın, küçük mavi evinde sessiz bir hayat sürüyordu; ta ki sırılsıklam olmuş perişan genç bir kadın, altı aylık bebeği Ava’yı Margaret’ın verandasında bırakana kadar. Bir saat içinde döneceğine dair tek bir söz vererek yağmurlu geceye doğru kaçtı ve gerisinde titizlikle hazırlanmış bir bebek bakım çantası ile yumuşak, örgü sarı bir battaniye bıraktı. Sabrina gece yarısına kadar dönmeyince Margaret polisi ve Çocuk Esirgeme Kurumu’nu aradı; sonunda bebeğe geçici olarak bakmayı kabul etti. Sonraki on bir gün boyunca Ava ile ilgilenmek Margaret’ın yalnız evini dönüştürdü; komşularıyla birlikte bebeğin etrafında kenendiler, Sabrina’yı kaçmaya zorlayan tehlikeli koşullardan ise tamamen habersizdiler.
Onuncu günün ardından Sabrina sonunda polis memurları eşliğinde Margaret’ın verandasında yeniden belirdi. Kalbi kırık ve kafası karışmış olan Margaret, Sabrina’nın doğrudan kendi göğsünü işaret etmesini izledi; polis memurları bu hareket üzerine Margaret’ı karakola götürdü. Ancak sorgu odası kısa sürede şaşırtıcı bir gerçeği ortaya çıkardı: Sabrina çocuğunu terk etmiyor, aksine onu tehlikeli bir babadan koruyor ve yardım arıyordu. Daha da şaşırtıcı olanı, Sabrina’nın; akrabalar tarafından zorla ayrılmadan yirmi yıl önce Margaret’ın büyüttüğü koruyucu ailesindeki kızı Tessa olduğu ortaya çıktı.
Bu duygusal kavuşma, Margaret’ın yıllar önce sevdiği ve evlat edinmeye çalıştığı genç kızla ilgili hatıraları yeniden canlandırdı; her şey Margaret’ın yıllar önce ördüğü aynı sarı örgü battaniye etrafında şekilleniyordu. Sabrina, tacizkâr partnerinden kaçarken bebeği için güvenli bir sığınaca acilen ihtiyaç duyduğunda içgüdüsel olarak hayatında tanıdığı tek anneye güvendiğini açıkladı. Polis, Sabrina’nın ifadesinin tacizcisinin tutuklanmasını başarıyla sağladığını ve ne onun ne de Ava’nın bir daha asla tehdit edilmeyeceğini kısa sürede doğruladı.
Tehlikenin geride kalması ve gerçeğin gün ışığına çıkmasıyla birlikte Margaret, Sabrina ve küçük Ava karakolda son derece duygusal bir barışma yaşadılar. Margaret bebeği sıkıca kucakladı; bebeğin kendi sakin hayatına derin bir iyileşme hissi ve yenilenmiş bir aile getirdiğini fark etti. Paylaşılan sarı battaniye, yirmi yıllık ayrılığa direnen sarsılmaz bir bağın güçlü bir sembolü haline geldi.
Bir hafta sonra veranda; düzenli Pazar ziyaretleri ve paylaşılan hatıralarla dolu bir yaşam sözleriyle birlikte Sabrina ve Ava ayrılmaya hazırlanırken bambaşka türde bir vedaya tanık oldu. Margaret onların uzaklaşmasını izledi ve geride kalan zorlu on bir günün gerçek anlamını nihayet kavradı. Sabrina çocuğunu bir yabancıya terk etmemiş, bunun olması gereken yere güvenli bir şekilde geri getirmişti; bu da bazı ailelerin iki kez bulunmaya kaderli olduğunu kanıtlıyordu.