Günlerdir her öğlen tam saat on ikide, kapı eşiğimde beliren gizemli bir misafirim vardı. Elinde küçük peluş ayısıyla kapı zili kamerama dikkatle bakan bu tombul yanaklı, sevimli küçük kız, birkaç dakika bekledikten sonra hızla köşeyi dönüp gözden kayboluyordu. O saatlerde işte olduğum için ona kapıyı açamıyor, çevrede hiçbir yetişkin ya da araç göremediğim için de durumu gitgide daha endişe verici buluyordum.
Zamanla bu masum ziyaretler uykularımı kaçırmaya başladı. Bu kadar küçük bir çocuk neden sokaklarda tek başınaydı? Ailesi neredeydi? Başına kötü bir şey gelmiş olabileceğinden korkarak, sonunda kapı kamerası kayıtlarıyla birlikte polise gitmeye karar verdim. Memurlar kısa sürede küçük kızın ailesinin adresini tespit etti ve anneyi ifade vermesi için karakola çağırdılar.
Emniyette karşı karşıya geldiğimizde, anne hakkındaki suçlamaları duyunca bir anda kahkahalara boğuldu. Gözyaşlarını silerek, “Lütfen kusura bakmayın, kızım her şeye merak duyduğu bir yaşta. Sizin sokağınızdan sık sık geçiyoruz ve evinizin önünden her geçtiğimizde o ‘O teyzeye merhaba demek istiyorum!’ diyerek önden koşuyor. Ben onu her zaman köşedeki bahçe kapısında bekliyorum,” dedi.
Duyduklarım karşısında donup kalmıştım. Şaşkınlıkla, “Peki ama neden özellikle benim evim?” diye sordum. Kadın gülümseyerek devam etti: “Belki hatırlamazsınız ama geçen yaz kızım kapınızın önünde düştüğünde ona bir elma vermiştiniz. O günden beri sizin dünyanın en nazik insanı olduğunuzu düşünüyor ve her gün size iyi günler dilemek için kapınıza geliyor.”
Polis memuruyla birbirimize bakıp bu tatlı tesadüfe gülmeye başladık. Günlerdir beni korkutan o “gizemli ziyaretçi”, aslında sadece bir zamanlar kendisine gösterilen küçük bir nezaketi unutmayan ve her gün teşekkür etmeye gelen dünya tatlısı bir çocuktu. İyiliğin bu kadar saf bir şekilde geri dönmesi, yaşadığım tüm o korkuyu bir anda kalbimi ısıtan bir mutluluğa dönüştürdü.