Çiftçi, o yılki aşırı kuraklık nedeniyle taş kesilen tarlasında sabahın ilk ışıklarıyla çalışmaya başladı. Amacı, kavurucu güneşin altında can çekişen mahsulünü kurtarmak için toprağın derinliklerindeki yeraltı sularına ulaşmaktı. Eski ama sağlam küreğini toprağa her daldırdığında, sadece kuru ve tozlu tabakalarla karşılaşıyordu; ancak pes etmeye niyeti yoktu ve terini silip kazmaya devam etti.
Birkaç saat süren yoğun çalışmanın ardından çukur iyice derinleşmişti ki kürek aniden sert bir şeye çarptı. Toprağın derinliklerinden alışıldık taş sesinden çok farklı, metalik ve yankılı bir “çın” sesi yükseldi. Çiftçi duraksadı, kalbi hızla çarpmaya başladı. Küreğin ucuyla ve elleriyle toprağı dikkatle kazımaya başladığında, gördüğü manzara karşısında adeta dehşete düştü.
Yerin altında, üzerinde daha önce hiç görmediği tuhaf semboller ve gizemli işaretler kazınmış devasa, eski bir metal kapak gizliydi. Kapağa hafifçe vurduğunda aşağıdan, sanki dipsiz bir boşluktan geliyormuş gibi boğuk bir yankı yükseldi. Çiftçi, korkuyla karışık bir merakla kapağı tüm gücüyle yerinden oynattı ve altından aşağıya doğru inen antik bir taş merdiven belirdi.
Eline aldığı fenerle karanlık boşluğu aydınlattığında, gözlerine inanamadı. Yerin derinliklerinde, duvarları aynı gizemli işaretlerle bezeli muazzam bir taş salon uzanıyordu. Salonun tam merkezinde ise büyük bir taş masa ve masanın üzerinde, kendi ışığını yayıyormuşçasına parlayan küçük, berrak bir kristal duruyordu. Kristalin yaydığı yumuşak ışık, tüm odayı masalsı bir havaya büründürüyordu.
Çiftçi o an, sadece su ararken tesadüfen insanlık tarihini değiştirebilecek kadim bir sırrın kapısını araladığını fark etti. Tarlası hala susuzdu ama ayaklarının altında yatan bu mucizevi keşif, suyun çok ötesinde bir değer taşıyordu. Kristale doğru elini uzatırken, hayatının ve bu toprakların kaderinin artık asla eskisi gibi olmayacağını biliyordu.