Akşam işten eve dönüp bahçeye girdiğimde beni oldukça tuhaf bir manzara karşıladı. Dört yaşındaki kızım, pembe sırt çantası ve tatillerde kullandığımız tekerlekli küçük valiziyle tam kapının eşiğinde durmuş beni bekliyordu. Gözleri ağlamaktan kızarmıştı ve yüzünde, sanki hayatının en önemli kararını vermişçesine ciddi bir ifade vardı. Yanına çömelip neler olduğunu, neden valiziyle dışarıda beklediğini sordum.
Derin bir nefes alıp titreyen bir sesle, “Baba, ben bu evden gidiyorum!” dedi. Duyduklarım karşısında kanım donmuştu; aklımdan hemen en kötü senaryolar geçmeye başladı. Acaba biri canını mı yakmıştı, yoksa okulda kötü bir şey mi olmuştu? Onu ciddiyetle dinlediğimi göstererek neden böyle bir karar aldığını, nereye gideceğini açıklamasını istedim. Dudakları titreyerek verdiği cevap ise beni tam anlamıyla şoke etti.
“Ben artık senin karınla yaşayamam!” dedi büyük bir öfkeyle. Bir an duraksadım ve “Anneni mi kastediyorsun?” diye sordum. “Evet!” diyerek isyan etti. “Onu artık sevmiyorum, o gerçek bir canavar!” Neden böyle düşündüğünü sorduğumda ise kollarını iki yana açarak annesinin ona televizyon izletmediğini, çikolata vermediğini ve sürekli odasını toplattığını büyük bir dramla anlattı.
Gülmemek için kendimi zor tutarak, ciddi bir yüz ifadesiyle “Anlıyorum, peki nereye taşınmayı düşünüyorsun?” diye sordum. Gururla, “Senin karından uzağa, anneanneme gideceğim! O bana istediğim kadar çizgi film izletiyor ve hep çikolata veriyor,” dedi. Karşımda dört yaşında bir çocuk değil de hayatın yükünden bıkmış kırk yaşında bir yetişkin varmış gibi davranması, sonunda savunmamı yıktı ve kahkahalara boğuldum.
Onu kucaklayıp bağrıma bastım ve bu “canavar” ile bizzat konuşacağıma dair söz verdim. Bu vaadim üzerine küçük kızım, bir zafer kazanmış edasıyla valizini sürükleyerek içeri girdi. O akşam valizler açıldı, kriz çözüldü ve evimizdeki “büyük firar” girişimi, babasının kucağında uyuyakalan küçük bir prensesin masalsı rüyalarıyla son buldu.