Düğün töreni sırasında, gelin koridorda yürürken damat garip fısıltılar duydu, etrafına dikkatlice baktı, bir şey gördü ve aniden gözyaşlarına boğuldu

Düğün töreni sırasında, gelin koridorda yürürken, damat kalabalığın arasında tuhaf fısıltılar duydu, aniden döndü ve olanları görünce gözyaşlarını tutamadı.

Gün mükemmel görünüyordu: Güneş bakımlı bahçeyi hafifçe aydınlatıyor, konuklar neşeyle gülümsüyor ve müzisyenler düğün marşının ilk notalarını çalmaya hazırlanıyordu.
Damat, sunağın önünde, biraz gergin bir şekilde, yapmak üzere olduğu söz kağıdını sıkıca kavramış duruyordu.
Sanki hiçbir şey bu mutlu atmosferi bozamazmış gibi görünüyordu.
Bu anı yıllardır bekliyordu, onunla birçok zorluk çekmişti.
Ama tören sırasında, orada bulunan herkesi şoke eden bir şey oldu.

Gelinin giriş anı geldiğinde, tüm gözler kapılara döndü.
Müzik yükseldi ve konuklar heyecanla nefeslerini tuttu.
Ve aniden, kısık fısıltılar yükseldi:
“Gerçekten o mu?..”
“Bu neden?..”
“Neler oluyor?..”
“Damat biliyor mu?”
Bu sözler damadın kulağına ulaştı ve bir panik dalgası hissetti.
Arkasında açıkça bir şeyler oluyordu.
Aniden arkasını dönmeye karşı koyamadı.

O anda nefesi boğazında düğümlendi.
Gördükleri onu derinden sarstı.
Gelini, batan güneşin ışınları altında yürüyordu.
Yavaşça hareket ediyor, koltuk değneklerine yaslanıyordu ve her adımı bir başarıydı.
Damat anında gözyaşlarına boğuldu; yüzünü eliyle kapattı, bunaltıcı duyguyu bastıramadı.
“Bu olamaz…” diye fısıldadı, gözlerine inanamayarak. Zira doktorlar, geçirdiği ağır kazadan sonra bir daha asla yürüyemeyeceğini söylemişlerdi.

Месяцы борьбы, бессонные ночи, отчаяние и надежда остались позади.
Долгое время она была прикована к постели и мечтала лишь о том, чтобы однажды снова встать на ноги и пройти рядом с любимым человеком.
И вот сегодня, в самый важный день их жизни, она решила преподнести ему самый драгоценный подарок.
Каждый её шаг давался ценой невероятных усилий, но в её глазах сияло счастье.
Она шла вперёд не как сломленная девушка, а как сильная и смелая женщина.

Гости застыли в молчании.
Многие не смогли сдержать слёз, наблюдая за её шагами — к новой жизни, к любви, к мужчине, который уже не скрывал своих рыданий.
Эти слёзы были наполнены счастьем, благодарностью и бесконечной любовью.

Like this post? Please share to your friends: