Doña Amparo, düğünde herkes kadeh kaldırırken gelini Renata’nın başından aşağı şarap boşaltmasıyla hayatının en büyük şokunu ve aşağılanmasını yaşadı. Salondaki 200 davetlinin gözü önünde yaşanan bu rezalete rağmen, tek oğlu Diego’nun korkakça başını öne eğmesi ve karısına tek kelime bile etmemesi yaşlı kadının yüreğini paramparça etti. Beş yıldır evinde tek kuruş ödemeden yaşayan, arabasını, kartlarını ve mutfağını pervasızca kullanan bu iki insanın asıl niyetinin evlilik değil, miras yoluyla evine çökmek olduğunu o an anlayan Amparo, eline mikrofonu alarak yarından itibaren hepsine kapıları kapattığını ilan etti.
Ertesi sabah otele dönmek yerine arsızca eve gelen çift, hiçbir şey olmamış gibi Amparo’nun odasını ve düzenini gasp etmeye çalıştı. Ancak Amparo, sabah erkenden kendi odasının, çalışmasının ve dış kapının kilitlerini değiştirmişti. Gelin her zamanki gibi üste çıkmaya çalışıp kartlarının iptal edildiğini görerek ortalığı ayağa kaldırsa da, yaşlı kadın artık onları beslemeyi bırakacağını net bir dille ifade etti. Gelin evde kendi arkadaşlarına davetler verip Amparo’yu odasına hapsetmeye kalktığında ise Amparo salonu kendi elleriyle boşalttı ve o hafta gizlice emlakçıyla anlaşıp evini satışa çıkardı.
Ev kısa sürede peşin parayla satıldı ve Amparo salonun ortasına boş koli kutuları yığarak onlara 30 gün içinde evi boşaltmaları gerektiğini söyledi. Renata, “Hiçbir anne oğlunu evsiz bırakmaz,” diye çığlık atarken, Diego ise altı ay daha süre dilendi. O sırada Diego, elleri titreyerek telefonundan bir ses kaydı açtı; kayıtta Renata’nın, “Annen kendini her şeyin sahibi sanıyor ama baskı yaparsak evi bırakır, ağlarsa da dramatik deriz, sen sadece beni savun yeter,” dediği netçe duyuluyordu. Gerçek tüm çıplaklığıyla salona çökerken, Renata eşyalarını toplayıp evi terk etti.
Diego, annesinin karşısında ilk kez korkakça değil, büyük bir utançla duruyordu ancak artık çok geçti. Taşınma günü geldiğinde Amparo kendi anılarını ve mobilyalarını toplayıp yeni, aydınlık ve küçük dairesine geçti. Diego gözyaşları içinde annesinden nasıl af dileyeceğini bilemediğini söylerken, Amparo ona sadece, “Benden para istemeyerek başla. Eğer bir gün saygıyla kahve içmek istersen ararsın, ama ev veya para için geleceksen o kapı sana açılmaz,” diyerek sınırlarını kesin bir şekilde çizdi.
Üç hafta sonra anne ve oğul Coyoacán’daki sakin bir kafede bir araya geldi. Diego, ev için değil, annesinin ona en çok ihtiyaç duyduğu o düğün gecesinde bir oğul gibi arkasında duramadığı için içtenlikle özür diledi. Film karesi gibi sahte bir sarılma ya da anlık bir af gerçekleşmedi; ancak saygıyı dilenmeyi bırakan bir anne ile onu kaybetmenin bedelini nihayet anlamaya başlayan bir oğul arasında çok daha gerçek bir bağın temelleri atıldı.