Kocam hakkında her şeyi bildiğimi sanıyordum—ta ki annesi ve kız kardeşi arasında geçen şok edici bir konuşmaya kulak misafiri olana kadar. Peter ile üç yıldır evliydik, ikinci çocuğumuzu bekliyorduk ve hayat mükemmel görünüyordu. Ama Almanya’ya taşınmak, ailesinin daha önce bilmediğim bir yönünü ortaya çıkardı.
Annesi Ingrid ve kız kardeşi Klara sık sık gelip Almanca konuşuyorlardı. Anlamıyormuş gibi yaptım, ama bir öğleden sonra beni donduran bir şey duydum.
“Bu ilk bebek konusunda hala emin değilim,” diye fısıldadı Klara. “Peter’a hiç benzemiyor bile.”
Kalbim durdu. Oğlumuzdan bahsediyorlardı. Onlarla yüzleşmeli miydim yoksa kaçmalı mıydım bilmiyordum; başım dönüyordu.
Daha sonra Peter’la yüzleştim. Yüzü bembeyaz oldu. “Bilmediğin bir şey var,” diye itiraf etti. “İlk çocuğumuz doğduktan sonra ailem beni babalık testi yaptırmaya zorladı.”
Gözlerimi kırpıştırdım. “Test mi? Arkamdan mı? Neden?”
“Zamanlamanın son ilişkinize çok yakın olduğunu düşündüler… ve kızıl saçlı olması. Benim çocuğum olamayacağını düşündüler,” dedi Peter, sesi titreyerek.
“Ve… ne gösterdi?” diye sordum.
“Babası olmadığımı söyledi,” diye fısıldadı.
Bağırmak istedim. Ondan asla şüphe duymamıştım, oğlumuzun ailemizdeki yerini asla sorgulamamıştım. Yine de Peter, aile baskısı ve kalbindeki gerçek arasında kalmış, bu sırrı saklamıştı.
“Senden hiç şüphe etmedim,” dedi elimi tutarak. “Onu kucağıma aldığım andan itibaren sevdim. O her zaman benim oğlumdu.”
Geri çekildim, gözlerimden yaşlar süzülüyordu. “Bana güvenmeliydin. Bunu birlikte atlatabilirdik.”
Peter, suçluluk ve rahatlama karışımı bir duyguyla başını salladı. “Biliyorum. Korkmuştum. Ama seni seviyorum. Ailemizi seviyorum.”
Derin bir nefes aldım, acının biraz azalmasına izin verdim. “Bunu birlikte çözeceğiz… birlikte.”
Güven paramparça olmuştu, ama ailemiz hala bizim ailemizdi. Ve bazen aşk kolay değildir—ama sırları, hataları ve hatta korkuyu aşacak kadar güçlüdür.