İşten eve döndüğüm bir gün, kapı komşum beni durdurup garip bir şikayette bulundu: “Evinizdeki o adamın bağırmalarından artık bıktık, her gün öğle saatlerinde kıyameti koparıyor!” Duyduklarım karşısında donakaldım çünkü o evde yalnız yaşıyordum ve gündüzleri hep iş yerindeydim. Komşum ise duyduğu erkek sesinden emin olduğunu söyleyerek ısrar ediyordu. O gece korkudan gözüme uyku girmedi; her köşeyi kontrol ettim ama ne bir zorlama izi ne de yabancı bir eşya vardı.
Ertesi sabah gerçeği öğrenmek için bir plan yaptım. İşe gidiyormuş gibi evden çıktım, arabamı uzağa park edip gizlice arka kapıdan içeri süzüldüm. Yatak odasındaki karyolanın altına saklanıp beklemeye başladım. Saat tam 11:20’de dış kapının anahtarla açıldığını duydum. Adım sesleri o kadar rahattı ki, içeri giren kişi evi avucunun içi gibi biliyordu. Kalbim yerinden çıkacakmış gibi atarken, bir adamın yatak odasına girdiğini gördüm.
Adamın ayakkabılarını çıkarıp odanın ortasında dikildiğini fark ettim. Birden ismimi söyleyerek kendi kendine söylenmeye başladı: “Yine her yeri dağıtmışsın, bu kız hiç evle ilgilenmiyor!” Ses tonundaki o sahiplenici öfke kanımı dondurdu. Gelen kişi, daireyi kiraladığım ev sahibiydi. Kendi anahtarıyla her gün ben işteyken eve giriyor, buzdolabımdaki yemekleri yiyor, televizyon izliyor ve hatta yatağımda dinleniyordu.
Komşuların duyduğu o bağırma sesleri, aslında adamın benim dağınıklığıma veya alışkanlıklarıma duyduğu öfkenin dışavurumuymuş. Kendi kendine konuşuyor, sanki hala o evde yaşıyormuş gibi bana talimatlar yağdırıyormuş. Polisi aradığımda ve memurlar onu yakaladığında adamın tepkesi daha da şaşırtıcıydı; suçlu hissetmek bir yana, “Burası benim evim, her şeyi kontrol etmeye hakkım var” diyerek kendini savunuyordu.
Bu olaydan sonra o evi hemen terk ettim. Ev sahibinin beni ve hayatımı aylarca gizlice izlediğini bilmek, uzun süre psikolojimi bozdu. Şimdi yeni evimde attığım ilk adım, kapı kilidini değiştirmek oldu. Bu korkunç tecrübe bana şunu öğretti: Mahremiyetiniz, güvenmediğiniz ellerde sadece bir anahtar uzağınızdadır. Artık geceleri huzurla uyusam da, her tıkırtıda o tanıdık sesi hatırlar ve kapımın kilitli olduğundan emin olurum.