Genç karısının ani ölümüyle yıkılan kabile reisi, günlerce yas tuttuktan sonra acısını bir öfkeye dönüştürdü ve kadının ölümünden sorumlu tutacağı bir günah keçisi aramaya başladı. Halkın cehaletinden faydalanan art niyetli kişiler, kabileye yirmi yılı aşkın süredir sadakatle hizmet eden, en ağır işleri bile şikayet etmeden yapan cüce Thomas’ı hedef gösterdi. Sırf fiziksel görünüşü nedeniyle çocukluğundan beri dışlanan ve büyücülükle suçlanan talihsiz adam, reisin karşısına çıkarıldığında suçsuz olduğunu haykırsa da öfkeden gözü dönmüş lideri ikna edemedi; reis, acısını dindirmek ve kabileye gözdağı vermek için Thomas’ın vahşi av kurtlarının önüne atılarak parçalatılması emrini verdi.
İnfaz günü geldiğinde, tüm kabile meydandaki devasa ahşap kafesin etrafında toplandı; elleri bağlı ve bitkin haldeki Thomas, muhafızlar tarafından acımasızca kafesin içine itildi. Hemen ardından kafese salınan dört devasa kurt, aç ve hırçın bir şekilde avlarının etrafını sararak ölümcül bir çember oluşturdu. Thomas öleceğinden emin bir şekilde gözlerini kapatıp son duasını ederken, meydandaki herkes nefesini tutmuş ilk kanın akacağı anı bekliyordu. Ancak kurtlar saldırmak yerine bir anda durdular; içlerinden biri usulca yaklaşarak burnuyla Thomas’ın eline dokundu, diğerleri ise etrafına çökerek onu adeta korumaya aldı.
Kalabalık şaşkınlıktan donakalmışken, kurtlardan biri kabile halkına dönerek korumacı bir şekilde hırlamaya başladı. Kimse ne olduğunu anlayamazken, hayvanları eğiten yaşlı baş avcı kalabalığın arasından öne çıkarak reise seslendi: “Bu kurtlar onu çok iyi hatırlıyor Reis! Yıllar önce orman yangınında anneleri öldüğünde, canı pahasına alevlerin içine dalıp bu yavruları kurtaran ve aylarca kendi elleriyle besleyen kişi Thomas’tı. Siz daha sonra o yavruları büyütüp av köpeği yapmamızı emretmiştiniz; vahşi hayvanlar bile kendilerine hayat veren bu merhametli eli asla unutmamış.”
Bu sarsıcı itiraf üzerine meydandaki uğultu bıçak gibi kesildi ve reis pişmanlıktan bembeyaz kesildi; zira yıllar önce Thomas’ın ellerindeki derin yanık izlerini hatırlamış ama o dönem bunu hiç umursamamıştı. Kurtların sergilediği bu muazzam sadakat ve vefa duygusu, insanlığından ödün vermiş kabile halkının yüzüne adeta tokat gibi çarptı. Dış görünüşü yüzünden canavar ve lanetli ilan edilen Thomas’ın, aslında o köydeki en temiz ve en merhametli kalbe sahip insan olduğu gerçeği, doğanın vahşi kanunları aracılığıyla mucizevi bir şekilde kanıtlanmış oldu.
Hain iftiralarla başlayan bu infaz, kalabalığın Thomas’ın önünde saygıyla eğildiği ve reisin verdiği zalimce karardan derin bir utanç duyduğu tarihi bir adalet anına dönüştü. Reis, derhal kafesin kapılarını açtırarak Thomas’ı bizzat kendi elleriyle dışarı çıkardı ve tüm halkın önünde diz çökerek ondan af diledi. O günden sonra özgürlüğüne ve hak ettiği büyük saygıya kavuşan Thomas, kabilenin en bilge ve sevilen danışmanı oldu; ona hayatını borçlu olan sadık kurtlar ise bir daha asla kafese kapatılmayarak, köyün ve koruyucuları olan bu asil adamın yanında özgürce yaşamaya devam ettiler.