Michael ile bir arkadaşımın doğum gününde tanıştığımızda 40’lı yaşlarımızın başındaydık. Eski eşinden ayrılmış, hayattan darbe yediğini iddia eden bu adamın çiçekleri ve “huzurlu bir yuva” vaatleri beni etkilemişti. Yalnızlık korkusu insanı 20’li yaşlarından daha fazla baskı altına alıyor; bu yüzden birkaç haftalığına yanıma taşınma isteğini kabul ettim. Ancak o birkaç hafta, bitmek bilmeyen aylara dönüştü. Şehir hastanesinde hemşire olarak tuttuğum ağır nöbetlerin ardından eve geldiğimde, sadece faturaları ödeyen ve evi çekip çeviren bir “hizmetçi” muamelesi görmeye başladım.
Michael ne iş arıyor ne de ev işlerine yardım ediyordu. Sürekli krizden, pazarın durgunluğundan dem vuruyor, ama internetten sipariş ettiği “ufak tefek” şeylerin parasını bana ödetiyordu. Bir gün ona artık tek başıma yetişemediğimi söylediğimde, sanki ona küfür etmişim gibi baktı. “Ben aklımla çalışmaya alışığım, kutu taşıyamam,” diyerek konuyu kapattı. Tartışacak mecalim yoktu; nöbetten nöbete koşarken içimdeki boşluğu bir yabancıyla doldurmaya çalışmanın bedelini ağır ödüyordum.
O gece hastanede her şey üst üste gelmişti; felçli bir hasta, bitmek bilmeyen acil vakalar ve koridorlarda koşturmaca… Sabah eve vardığımda parmaklarım yorgunluktan titriyordu. Tek hayalim sessizce uyumaktı. Kapıyı açtığımda Michael’ın yatakta telefonuyla uzandığını gördüm. Beni karşılamak yerine yüzüme bile bakmadan, “Kahvaltım nerede? Kahveyi sert yap, son yaptığın omlet çok kuruydu,” diye seslendi. O an içimde bir şeyler koptu.
Mutfağa gittim, yumurtaları çırptım, kahveyi demledim ve her şeyi özenle bir tepsiye dizdim. Odaya götürdüğümde, “Kadın dediğin böyle olur, erkeğine bakmalı,” diyerek böbürlendi. Hiçbir şey söylemeden elimdeki kaynar kahveyi başından aşağı boşalttım, ardından omleti yüzüne fırlattım. Neye uğradığını şaşırdı, “Sen delirdin mi, bensiz ne yapacaksın?” diye bağırmaya başladı. O an fark ettim ki, aslında korkan ve çaresiz olan ben değil, her şeyi benden bekleyen bu parazit adamdı.
Koridora çıktım, çantasını ve eşyalarını pencereden aşağı fırlattım. “Artık kendi hayatını kendin kurma vaktin geldi,” diyerek onu kapının önüne koydum. Arkasından kapıyı tüm kilitlerle kapattığımda, evin içine yayılan o sessizlik hayatımın en huzurlu anıydı. Yalnızlık, sizi içten içe tüketen bir bencille yaşamaktan çok daha asildi. O sabah yatağa yalnız başıma uzandığımda, kendimi ilk kez bu kadar dolu ve özgür hissettim.