Rebecca, yedi yıl önceki sancılı boşanmanın bıraktığı izlerle yaşayan kırk yedi yaşında bir kadındı; depresyonuyla başa çıkabilmek için hayatını mutlak bir düzen, disiplin ve katı bir günlük rutin etrafında şekillendirmişti. Her sabah tam saat yedi’de, üzüntüye karşı bir kaçış ve bir kalkan olması amacıyla olağan koçuşu için dışarı adım atardı. Ancak, öngörülebilir yalnızlığı, hızlı temposuna ayak uydurmakta zorlanmasına rağmen sabah koşularına katılmakta ısrarcı olan, enerjik ve inatçı bir komşusu Charlie’den neşeli bir müdahale görmeye başladı.
Rebecca başlangıçta onu görmezden gelmeye ve titiz odaklanmasını korumaya çalışsa da, Charlie’nin neşeli coşkusu ve saçma şakaları kadının savunma duvarlarını kademeli olarak aşındırdı; bu durum temposunu yavaşlatmasına ve hatta onun şirketini dört gözle beklemesine neden oldu. Kendisi etrafında ördüğü katı duvarlar, Charlie’nin sıcaklığı hayatına beklenmedik bir gülümseme geri getirdikçe yumuşamaya başladı. Rutinindeki bu narin aksama, ta ki Charlie’nin evinin bir sabah tamamen karanlık ve sessiz kalarak işlerin yolunda gitmediğine işaret edene dek hoş bir sabit haline geldi.
Yokluğundan endişelenen Rebecca durumu araştırdı ve bir komşusundan Charlie’nin bir önceki gece ambulansla hastaneye kaldırıldığını öğrendi. Ani bir endişe ve suçluluk dalgasıyla harekete geçen kadın, en yakın hastaneye koştu ve ziyaretçilerin yakın akrabalarla kısıtlı olduğunu keşfettiğinde, içeri girmek için resepsiyoniste impulsif bir şekilde onun kız arkadaşı olduğunu söyledi. Resepsiyonistle birlikte koridordan aşağı ilerlerken, kısa süre sonra 113 numaralı odadan gelen Charlie’nin tanıdık kahkahasını duydu; bu durum, onun hayatta ve iyi olduğunu fark etmesiyle anında bir rahatlama dalgasıyla dolmasını sağladı.
Odaya giren Rebecca, sabah koşularını kaçırdığı için onu şakacı bir şekilde azarlarken sağlık durumu hakkındaki alttaki endişesini de dile getirdi, ancak Charlie bunun üzerine bir kalp rahatsızlığı olduğunu ve doktorlar tarafından yoğun koşunun şiddetle yasaklandığını itiraf etti. Rebecca neden sadece onunla koşabilmek için sağlığını tehlikeye attığını sorduğunda, Charlie uzun süredir onun nazik doğasını uzaktan izlediğini ve onu tanımak için bir bahaneye ihtiyacı olduğunu itiraf etti. Onun samimiyetinden etki̇lenen kadın tamamen yumuşadı ve sabah koşulları yerine çok daha güvenli bir alternatif sundu: bunun yerine kendi evinde akşam yemeği.