Prestijli akademinin avlusunda kahkahalar yankılandı: “Bakın, robot burada!” Herkes küçümseyerek çocuğu işaret ediyordu.
Şehrin en zengin inşaatçısının oğlu olan on iki yaşındaki Ethan, başı öne eğik yürüyordu. Protez bacağının her tıkırtısı kalbine inen bir yumruk gibi acı veriyordu. Ne pahalı üniforması ne de meşhur soyadı apaçık ortada olanı gizleyemiyordu: “farklıydı”. “Hey, metal çocuk, pillerin bitti mi?” diye bağırdı zorbalardan biri. Ethan sadece omuz silkti, ortadan kaybolmayı diledi. Ama sonra, kahkahaların arasından sert bir ses yükseldi: “Onu rahat bırakın.” Kalabalık aralandı. Önlerinde koyu tenli ve yıpranmış spor ayakkabılı bir kız duruyordu. Çocuklardan biri homurdanarak, “Sen kimsin?” diye sordu. “Arkadaşı,” diye sakince cevapladı. Bu kelime -arkadaş- Ethan’ın içinde beklenmedik bir hediye gibi yankılandı. Böylece dostlukları başladı.
Daha sonra, Naomi’nin küçük dairesinde büyükanne, çocuğun protez bacağını inceledi ve beti benzi attı. Parmakları titredi ve gözleri korkuyla doldu. “Aman Tanrım…” diye fısıldadı. “Bunu sana kim yaptı?” Bayan Green birkaç dakika sessiz kaldı, protezi dikkatlice inceledi. Sonra kararlı bir şekilde ayağa kalktı. “Ailenle hemen konuşmalıyım…”
Ethan çekingen bir şekilde bakışlarını indirdi. “Benim… Benim annem yok. Sadece üvey annem ve babam var.” Büyükanne dudaklarını birbirine bastırdı. “Baban gelmeli. Bu bekleyemez.” Dakikalar sonra eski bir telefon çıkarıp Ethan’ın verdiği numarayı titrek bir sesle çevirdi. “Bay Carter, ben Bayan Green. Hemen gelmelisiniz. Oğlunuzla ilgili.” Ses tonu tartışmaya yer bırakmıyordu…
Kapı hızla açıldı ve pahalı bir palto giymiş uzun boylu bir adam odaya girdi. Bakışları kendinden emin ama yorgundu; şehri kontrol etmeye alışmıştı, kendi oğlunu değil. “Sorun ne?” diye sordu Ethan’a hızla bakarak. Bayan Green yaklaşıp alçak sesle konuştu. “Oğlunuz yaralanmanın kendisinden değil, birinin iyileşmesini sabote etmesinden dolayı acı çekiyor.” Protez bacağı işaret etti. “Ayağına tam oturmuyor. Bu tesadüf değil. Ona acı veriyor ve kaslarını zayıflatıyor…”
Sözler bıçak gibi saplandı. Sabotaj mı? Ama çocuğa bakması gereken kişi, babasının sözde “sevgi dolu” karısı olan üvey annesi Victoria’ydı. Günler sonra gerçek ortaya çıktı: Protez bacak kasıtlı olarak kurcalanmıştı ve ona verdiği ilaç kaslarını zayıflatıyordu. Victoria, çocuğu çaresiz bırakmak ve aile servetini korumak için her şeyi kontrol ediyordu. Sonunda Victoria suçlu bulundu ve skandal tüm şehri sarstı.