İki yıl boyunca, kanser kocamı yavaş yavaş ve acımasızca eritirken ben her gün onun yanındaydım. Hastalık önce gücünü, sonra sesini, en sonunda da yataktan kalkma yetisini elinden aldı. Onu kaşıkla besledim, çarşaflarını değiştirdim ve gece korkuyla uyandığında elini tutan tek kişi bendim. Biz evlendiğimizde o benden büyüktü ve bana huzur veren o sessiz gücüne aşık olmuştum. Hastalığının son evresinde olduğunu öğrendiğimizde benden tek bir şey istedi: “Gitme.” Gitmedim; onun eli, ayağı ve sesi oldum.
Kocamın yetişkin çocukları ise o zor günlerde neredeyse hiç uğramadılar. Bazen arayıp geleceklerine dair sözler verseler de kendi hayatlarının meşguliyeti her zaman babalarından daha önemliydi. Kocam bir sabah karşı elimi tutarken hayata gözlerini yumdu. O an sadece onun değil, benim de hayatım son bulmuş gibi hissettim. Cenazeden kısa süre sonra çocukları eve geldiler; ellerinde taziye çiçekleri değil, soğuk birer dosya vardı. Evin, hesapların ve her şeyin kendilerine ait olduğunu, benim artık burada yerim olmadığını söyleyerek beni kapının önüne koydular.
Sadece iki valizle sokakta kaldığımda, yıllarımı verdiğim o evden sanki bir yabancıymışım gibi atıldım. Mücadele edecek gücüm kalmamıştı. Günlerce bir otel odasında ne yapacağımı bilmeden oturdum. Tam her şeyin bittiğini düşünürken telefonuma gizemli bir mesaj geldi. Mesajda bir banka adresi, bir kasa numarası ve doğum tarihimden oluşan bir şifre yazılıydı. Kocamın bana bir vasiyet bıraktığı anlaşılıyordu. Titreyen ellerle bankaya gidip o kasayı açtığımda, karşılaştığım manzara karşısında hıçkırıklara boğuldum.
Kasanın içinde yıllar boyunca biriktirilmiş, özenle seçilmiş altın takılar ve mücevherler duruyordu. En üstte ise kocamın o çok iyi bildiğim el yazısıyla yazılmış bir not vardı. Notta, bu birikimi aslında yıllarca çocuklarına bir gelecek kurmak için hazırladığını ancak hastalık sürecinde onların vefasızlığını görünce fikrini değiştirdiğini anlatıyordu. “Bu altınlar sadakatin, ilginin ve karşılıksız sevginin bedeli olamaz ama senin yeni hayatın için bir başlangıç olsun,” diye yazmıştı. Çocuklarının bu hazineden asla haberi olmamıştı ve olmayacaktı.
O an anladım ki eşim sadece fiziksel olarak yanımda değildi, giderken beni bu vicdansızlığa karşı korumayı da planlamıştı. Notun sonunda, “Geçmişe tutunma, acı içinde yaşama; sen mutluluğu ve huzuru hak ediyorsun,” diyordu. Bankanın ortasında o kağıdı göğsüme bastırıp ağlarken, sadece maddi bir güce değil, hak ettiğim o büyük adalete de kavuşmuştum. Artık kendime yeni bir hayat kurmak için ihtiyacım olan tek şeye, yani kocamın son onayına ve desteğine sahiptim.