Katrina, bir çocuğun mahalle gölünden ağır, siyah bir çöp torbasını sürükleyerek çıkardığını görünce, korkunç bir suç mahalline tanık olduğunu sandı. Çocuk plastiği yırtıp panik içinde çığlık atıp, eşyalarını geride bırakarak koşup uzaklaşınca şüpheleri daha da arttı. Dakikalar içinde kıyı şeridi polis, dalgıçlar ve adli tıp uzmanlarıyla doldu ve gizemli torbayı dikkatlice taşıdılar. Sonraki birkaç gün boyunca, çocuk, ailesi ve birçok araştırmacı birer birer ortadan kaybolunca kasabaya boğucu bir sessizlik çöktü.
Korkunç gizem, koruyucu kıyafetler giymiş iki bitkin dedektifin onu sorgulamak için kapısını çalmasıyla doğrudan Katrina’nın kapısına dayandı. Kıyı şeridinin yakınında durduğunu öğrendikten sonra, ona “sıradaki” olduğunu söyleyerek onu hemen tıbbi muayene için sivil bir arabaya bindirdiler. Panik içinde kalan Katrina’nın etrafında, dedektifler sonunda mahallenin seri katil söylentilerini yalanladılar: Çanta insan cesedi içermiyordu, aksine onlarca yıl önce kapanmış bir yerel işleme tesisinden atılan son derece zehirli, bozulmuş kimyasal atık içeriyordu.
Katrina, koruyucu kıyafetler giymiş çalışanların hemen kanını aldığı ve zehirli maddeye maruz kalıp kalmadığını kontrol etmek için bir dizi test yaptığı güvenli bir tıp merkezine götürüldü. Bir dedektif, kayıp komşuların ve araştırmacıların kaçırılmadığını veya öldürülmediğini; tıbbi gözetim altında sıkı bir şekilde karantinaya alındıklarını açıkladı. On üç yaşındaki çocuk, ne yazık ki çantanın mührünü kırdığında tehlikeli madde solumuş ve akut kimyasal zehirlenmeye maruz kalmıştı, diğerleri ise farkında olmadan koruyucu önlem almadan kirlenmiş ambalajı ellemişti.
Katrina’nın ilk testleri negatif çıktı ve eve dönmesine izin verildi, ancak tüm mahalle bu olaydan kalıcı olarak etkilendi. Çevre ekipleri hızla çevrenin etrafına geçici çitler dikti, sevilen yürüyüş yollarını ve iskeleleri kapatarak zehirli tortuyu yoğun bir şekilde arıtmak için çalışmalara başladı. Gerçek tamamen endüstriyel olsa da, korkmuş komşular resmi açıklamayı reddetti ve korkularını dindirmek için hükümet deneyleri ve askeri örtbas etmelerle ilgili sinematik komplo teorileri uydurdular.
Gölün güvenli ilan edilmesi aylar sürdü, ekipler eşyalarını topladı ve karşıdaki travma geçirmiş aile, gözle görülür şekilde yıpranmış bir halde geri döndü. Kasaba sonunda halka açık bir toplantı düzenledi ve yetkililer, çocuğun şok edici keşfinin aslında çok daha büyük, izi sürülemeyen bir toplumsal felaketi önlediğini açıkladı. Şimdi, Katrina mutfak penceresinden aldatıcı derecede sakin suya bakarken, artık bir suç hikayesi hayal etmiyor; tehlikenin insanların güvendiği bir yüzeyin hemen altında nasıl sessizce saklanabileceğinin tamamen farkında.