Her şey çok masumane başlamıştı. Kırk dokuz yaşındayım, bir boşanma atlatmıştım ve yalnızlığın getirdiği o sessiz yorgunluk üzerime çökmüştü. Mark ile internetten tanıştığımızda, nazik tavırları ve acele etmeyen hali beni etkiledi. Bir buçuk ay süren mesajlaşmaların ardından şehre geldi ve “Otel aramak istemiyorum, bir gece sende kalsam olur mu?” diye sordu. O kadar doğal bir istekti ki, hiç tereddüt etmeden kabul ettim. O gece, bir haftaya; o hafta ise aylara dönüştü.
Eşyaları eve sızmaya başladı; önce bir diş fırçası, sonra bir gömlek, ardından koca koliler… Evde tamiratlar yapıyor, eşyaların yerini değiştiriyor ve her şeyi kendine göre “iyileştiriyordu”. Başlarda bunu bir ilgi ve sahiplenme sanmıştım. Ancak bir gün kendi belgelerimi ararken yerlerinin değiştirildiğini gördüğümde ona nedenini sordum. Aldığım cevap kanımı dondurdu: “Ben burada yaşıyorum, demek ki burası artık benim de evim. Eşyalarım için yere ihtiyacım vardı.”
Bu cümlenin bir şaka olduğunu ummuştum ama bakışlarındaki soğuk kararlılık gerçekti. Artık kararlara ortak oluyor, sanki o evin sahibiymiş gibi davranıyordu. “Sadece sen yaşamıyorsun burada, ortak kararlar almalıyız” gibi cümlelerle beni kendi evimde bir sığıntı gibi hissettirmeye başladı. Onu kovmaya çalıştığımda ise bana vicdan azabı çektirmeye çalışıyor, gidecek yeri olmadığını iddia ediyordu. Kendi mülkümde hapsolmuş gibiydim ve bir plan yapmazsam evimi tamamen kaybedecektim.
Korku ve utanç içinde birkaç gün daha geçirdikten sonra nihayet abimden yardım istedim. Abim ertesi gün gelip durumu gördüğünde meseleyi hızla ele aldı. Mark’ın karşısına dikilip, “Eşyalarını toplaman için bir saatin var, yoksa polis çağıracağız,” dedi. Mark önce hak iddia etmeye çalıştı ama abimin kararlı duruşu karşısında yirmi dakika içinde çantalarını toplayıp, hiçbir açıklama yapmadan anahtarları masaya fıratıp gitti.
Bu olaydan sonra bir buçuk yıl geçti. Şimdi evimin sessizliği bana en büyük huzuru veriyor. Artık kapımdan içeri kimseyi bu kadar kolay sokmuyorum. Yalnızlık bazen ağır gelse de, insanın kendi evinde yabancı gibi hissetmesinden çok daha iyidir. Bazı insanlar hayatınıza bir yuva kurmak için değil, kurduğunuz yuvaya el koymak için girermiş; bunu çok acı bir tecrübeyle de olsa öğrendim.