On üç yaşındaki Rory, 32 derece Celsius’luk (90 derece Fahrenheit) kavurucu bir sıcak hava dalgasına rağmen her gün kalın bir kapüşonlu giymeye başladı. Annesi Jenna sakin kalmaya çalıştı, ancak Rory’nin Sharpie kalemleri “çalmaya” başlaması ve aileden uzaklaşmasıyla garip davranışlar daha da arttı. Evdeki gerilim, müdür yardımcısının Jenna’yı acil bir haberle aramasıyla doruk noktasına ulaştı: Rory ciddi bir şey yapmıştı ve Jenna sonuçlarını kendi gözleriyle görmek zorundaydı.
Okula vardığında Jenna, Rory’nin kötü niyetle değil, sessiz, boğucu bir kederden dolayı sorun çıkardığını keşfetti. Okul, yaklaşan baba-kız dansı için posterlerle doluyken, Rory iki yıl önce vefat eden babası Aaron’ın kaybıyla boğuşuyordu. Jenna, “güçlü” olmaya ve “işleri düzeltmeye” o kadar odaklanmıştı ki, kızının saklaması gerektiğini hissettiği anılarla boğulduğunu fark etmemişti.
Müdür yardımcısı Jenna’yı resim odasına götürdü; Rory, kollarını nihayet sıvamış bir şekilde yerde oturuyordu. Kollarında yara izi yoktu, ama babasının çizdiği aynı karmaşık mürekkep çizimleri, güneş ve kuş resimleriyle kaplıydı. Sınıf duvarına, Rory, aile hayatlarını tasvir eden, izinsiz büyük bir duvar resmi çizmişti; bu resimde, “Hala ona ihtiyacım var” yazılı bir dans pankartının altında tek başına dans eden mavi elbiseli bir kızın yürek burkan görüntüsü de yer alıyordu.
Rory gözyaşları içinde, çizimlerini ve acısını gizli tutmasının nedenini şöyle açıkladı: Babasından her bahsettiğinde annesinin yüzünün dayanılmaz bir üzüntüyle dolduğunu görüyordu. Babasının anısını annesinin bakmak zorunda kalmayacağı yerlerde saklamak zorunda hissediyordu. Bu gerçekle yüzleşen Jenna, aileyi acıdan koruma girişiminin aslında kızını yalnızlaştırdığını ve Rory’nin Aaron’a olan sevgisini vandalizm ve gizli mürekkep yoluyla ifade etmeye zorladığını fark etti.
Okulun uzaklaştırma tehdidine karşı kararlı bir şekilde duran Jenna, kızının yaşadığı acının davranışsal bir sorun değil, yardım çığlığı olduğunu ısrarla belirtti. Diğer velilerle yapılan bir toplantının ardından okul, etkinliğin adını daha kapsayıcı olması için “Özel Biri Dansı” olarak değiştirdi. Dans gecesinde Rory, kapüşonsuz mavi bir elbise giydi ve küçük kardeşi Andy ile dans ederken bileğinde tek bir güneş kolyesini gururla sergiledi; böylece sonunda babalarının anısının onlara keder yerine ışık getirmesine izin verdi.