Kırkıncı doğum günüm. Ruhumun küçük bir kutlaması gibi hazırlanmıştım: Evi süsledim, sıcacık bir masa kurdum, en yakın arkadaşlarımı davet ettim. Kahkahalar, müzik, kadeh kaldırmalar, neşe – her şey mükemmeldi. Tüm akşamı altüst eden an gelene kadar kendimi mutlu bir kadın gibi hissettim.
Hediye zamanı geldiğinde, kocam kurnaz bir gülümsemeyle bana tanıdık bir kutu uzattı; parlak, üzerinde yeni bir telefonun logosu vardı. Kalbim daha hızlı atıyordu. Sonuçta eski telefonum kısa süre önce lavaboda bozulmuştu ve bana bir hediye getirmesini umuyordum.
“Aç şunu!” dedi, kahkahasını bastırarak.
Kapağı kaldırdım… ve donakaldım.
İçinde hiçbir şey yoktu. Ne telefon, ne aksesuar. Sadece kutu.
Kocam kahkahayı bastı ve kayınvalidem kamerasını çıkarmadan tepkimi filme aldı. Yeni iPhone’uyla.
“Bu komik mi?” — diye iç çekti kocası, “şakadan” memnun bir şekilde.
Kahkahalar dindi. Konuklar sustu. Hava, fırtına öncesi gibi yoğunlaştı. İçimde yükselen acı ve öfkeyi hissediyordum ama dışım sakinliğini koruyordu. Gülümsedim ve “özgünlükleri için” onlara teşekkür ettim. Sonra konuklar ayrıldığında, bu gösterinin bir sonu olacağına karar verdim.
Eşim konukları uğurlarken, eşyalarını topladım: gömlekler, şarj cihazı, diş fırçası. Her şeyi dikkatlice bir çantaya koyup kapının yanına koydum. Geri dönüp kapıyı çaldığında,
“Hey, anahtarlarımı unuttum, açsana!” dedi, hâlâ neşeliydi.
Kapıya doğru yürüdüm ve sakince,
“Bir süre annemle kal. Bir iPhone, kahkahalar ve bir seyirci var. Ve evde duygularıma gülen birine ihtiyacım olup olmadığını düşüneceğim.”
Sessizdi. Kanepeye oturdum, kendime bir kadeh şampanya doldurdum ve o akşam ilk kez içtenlikle gülümsedim.
Bazen en güzel hediye bir telefon veya sürpriz değil, bir farkındalıktır. Saygı ve sevginin şaka olmadığının farkına varmak. Ve en sessiz kadın bile, yanında gülen bir kalbi beslemenin ne kadar önemli olduğunu unutmuş birini yerine koyabilir.