Her şey, kocamın annesinin sağlığı hakkında alışılmadık bir soğukkanlılıkla konuşmasıyla başladı. Kayınvalidemin acil bir böbrek nakline ihtiyacı vardı ve kocam bu fedakarlığı benden istedi. “Eğer beni seviyorsan bunu kanıtlarsın” diyerek durumu bir sadakat testine dönüştürdü. Ben de ailenin karşılıklı özveri demek olduğuna inanarak, bu ameliyatın bizi birbirimize daha çok bağlayacağını umut ederek teklifini kabul ettim.
Hastaneye yattım ve zorlu bir operasyon geçirdim. Uyandığımda hissettiğim o keskin ağrılara rağmen içim huzurluydu; sevdiğim adam için büyük bir iyilik yapmıştım. Günlerce onun gelip elimi tutmasını, bana teşekkür etmesini ve her şeyin güzel olacağını söylemesini bekledim. Kendi acımı, ailemizin geleceği için bir bedel olarak görüyordum.
Ameliyattan üç gün sonra kocam nihayet odaya girdi ama yalnız değildi. Yanında kırmızı elbiseli, oldukça bakımlı ve mağrur bir kadın vardı. Kocam gözlerimin içine bile bakmadan yatağımın üzerine bir dosya bıraktı ve sadece “İmzala” dedi. Bunlar boşanma belgeleriydi. O an, en başından beri sadece bir organ donörü olarak görüldüğümü ve her şeyin haince planlandığını anladım.
Ancak kaderin onlar için de bir sürprizi vardı. Böbrek nakli başarılı geçmiş, kayınvalidemin tahlilleri düzelmişti ama yaşlı kadın bir türlü ayağa kalkamıyordu. Artık yatalak kalmıştı ve günün yirmi dört saati kesintisiz bakıma muhtaçtı. İlaçlar, iğneler ve tüm o zorlu bakım süreci, kocamın uğruna beni terk ettiği o kadının omuzlarına yüklendi.
Pırıltılı hayat hayalleri kuran sevgili, hastane kokusuna ve uykusuz gecelere fazla dayanamadı. Altı ayın sonunda bir not bırakarak kocamı terk etti. Kocam, hem beni hem de onurunu kaybetmiş bir halde; bakıma muhtaç annesi ve vicdan azabıyla dolu sessiz eviyle baş başa kaldı. Yapılan kötülük, en sonunda sahibini vurdu.