Kocam, “Beni sevdiğini kanıtla, her şey ailemiz için” diyerek böbreğimi kayınvalideme vermem için beni zorladı; kabul ettim ama ameliyattan hemen sonra boşanma davası açıp başka bir kadına gitti 😢☹️ Ama kocamın en ufak bir fikri bile yoktu, meğer benim böbreğim aslında… 😨
Her şey sıradan bir akşamda, kocamın annesi hakkında konuşmaya başlamasıyla başladı. Tuhaf bir şekilde durgun ve mesafeliydi. Durumunun kötüleştiğini ve tek çarenin nakil olduğunu söyledi. Uzun süre lafı dolandırdıktan sonra asıl niyetini belli etti: — Böbreğini ona vermelisin. Eğer beni seviyorsan bunu kanıtla! Bu bir ricadan çok, soğuk bir emir gibiydi. Odadaki hava bir anda ağırlaştı. Ondan bir teşekkür ya da ufacık bir tereddüt bekledim ama bakışlarında sadece bir dayatma vardı. Sanki kabul edeceğimden çoktan emin gibiydi.
Kabul ettim. Kahraman olmak istediğim için değil; ailenin birbirin için fedakarlık yapmak olduğuna inandığım için. Bu olaydan sonra bağımızın güçleneceğini ve gerçekten bir “aile” olacağımızı sanmıştım. Tüm kağıtları imzaladım, tetkiklerden geçtim ve ameliyat masasına yattım. Saatler süren operasyon boyunca aklımda tek bir düşünce vardı: Artık her şey çok güzel olacaktı. Uyandığımda vücudumdaki o keskin acıyla sarsıldım ama yine de gülümsedim. İki gün boyunca umutla onun gelmesini bekledim.
Üçüncü gün kapı açıldı ama kocam yalnız değildi. Yanında kırmızı elbiseli, oldukça bakımlı ve özgüvenli bir kadın vardı. Kadın bana acıyarak değil, sanki bir nesneye bakıyormuş gibi küstahça gülümsüyordu. Kocam gözlerimin içine bile bakmadan cebinden bir dosya çıkarıp yatağımın üzerine fırlattı.
— Şunu imzala, dedi buz gibi bir sesle. Bunlar boşanma belgeleriydi. O an her şeyin önceden planlandığını anladım. Benim varlığım sadece bir yedek parça, bir sorun çözücüydü. Ama kocam en önemli detayı kaçırıyordu. Benim böbreğimin aslında ne olduğunu asla tahmin bile edemezdi… 😲😢 Devamı ilk yorumda 👇👇