Kızları Maisie’nin doğumundan sonra Jennie, yeni doğan bakımının yorucu döngüsüne hapsolmuşken, kocası Gerald giderek daha soğuk ve kontrolcü bir hale geldi. Evden çalışan Gerald, bebeğin gürültüsüne karşı bir kızgınlık geliştirdi ve ev masraflarını kısmaya takıntılı hale geldi. Jennie’nin fiziksel ve duygusal yorgunluğunu görmezden geldi, onu doğumdan sonra iyileşmekte olan bir eşten ziyade üretkenliğine engel olarak gördü.
Durum, Gerald’ın Jennie’nin duş sürelerini ölçmeye başlaması ve sonunda mutfak kapısına bir zamanlayıcı yapıştırmasıyla en düşük noktasına ulaştı. Dört dakikalık katı bir sınır koydu ve bu süreyi aşarsa ana su kaynağını kapatmakla tehdit etti. Bu tehdidi defalarca uyguladı, Jennie’yi bebeği ağlarken bir kovadan soğuk suyla saçındaki sabunu durulamaya zorladı ve ona “zaman yönetimi” konusunda ders verdi.
Bu acımasızlık, Gerald’ın babası Robert’ın oğlunun suyu kapattığını yakalamasıyla ortaya çıktı. Gerald’ın empati yoksunluğundan iğrenen Robert müdahale etti ve rol değişimini sağladı. Jennie’nin yaptığı her iş için titiz bir program oluşturdu ve Gerald’a önümüzdeki yedi gün boyunca çocuk bakımı ve ev işlerinden %100 sorumlu olacağını bildirdi.
Bu “eğitim kampı” haftasında, Gerald uyku yoksunluğu ve sürekli çalışma baskısı altında hızla tükenme noktasına ulaştı. Huysuz bir çocuğu sakinleştirmenin ve bir evi tek başına yönetmenin gerçekliğiyle yüzleşti ve önceki beklentilerinin imkansız olduğunu fark etti. Dördüncü gece, aşağılanmış bir Gerald kızından ve karısından özür diledi ve sonunda Jennie’nin taşıdığı görünmez yükü kabul etti.
Robert’ın ziyareti sona erdiğinde, zamanlayıcı ortadan kalkmıştı ve evdeki güç dengesi değişmişti. Gerald, istenmeden gece beslenmelerini devraldı ve Jennie’nin temel ihtiyaçlarını kaynak israfı olarak görmeyi bıraktı. Jennie, uzun ve kesintisiz bir duş alarak ve sağlıklı bir evliliğin kronometre değil, ortak eylem gerektirdiğini anlayarak sonunda insanlık duygusunu yeniden kazandı.