Evliliklerinin onuncu yıldönümü gecesinde Daisy, bir saatten fazla geciken ve aramalarını görmezden gelen kocası Ethan’ı, loş bir şekilde aydınlatılmış oturma odasında gizlenen kırk konukla birlikte endişeyle bekliyordu. Tam yana yatan çikolatalı pasta ve kayıp ev sahibi yüzünden panik baş gösterirken, ön kapının kilidi açıldı; fakat gelen Ethan değil, onun annesi Helen’dı. On yıl boyunca Helen, Daisy’ye oğlunun hayatındaki istenmeyen geçici bir unsur gibi davranmıştı, ancak bu gece kapı eşiğinde üstü başı dağınık, gözü yaşlı bir halde duruyor ve oynatılmaya hazır bir videonun bulunduğu ışıldayan telefonunu uzatıyordu.
Videoda Ethan, eski üniversite kütüphanelerinin dışında duruyor ve zorlu üniversite yıllarından kalma yeşil, kahve lekeli eski bir defteri tutuyordu. Depolarını ararken, evliliklerinin onuncu yılını pahalı hediyelerle değil, parasız olduklarında hayatta kalmalarına yardım eden her insanı bizzat ziyaret edip teşekkür ederek kutlamaya söz verdikleri “ONUNCU YIL” etiketli unutulmuş bir sayfa keşfettiğini açıkladı. Bu uzun zaman önce unutulmuş yemine bağlı kalan Ethan, gününü onların kırılgan başlangıçlarını sessizce destekleyen insanları izleyip bularak geçirdi.
Kaydedilen bir dizi ziyaret aracılığıyla Ethan duraklarını belgeledi: Daisy’nin ödemeye gücünün yetmediği gecikme cezalarını silen kütüphaneci Bayan Alvarez; karınlarını doyurmak için gizlice çift porsiyon veren yemekhane çalışanı Bay Patel; ve geciken kira ücretlerini defalarca affeden eski ev sahipleri Bay Brennan. Son video Helen’ın kendisini, Daisy’nin bağlılığını on yıl boyunca yanlış değerlendirdiğini itiraf ederek ve ona bir “başlangıç eşi” muamelesi yaptığı için affedilme dileyerek doğrudan kameraya gözyaşları içinde bir özür sunarken gösteriyordu.
Ethan nihayet yağmurdan sırılsıklam olmuş halde ve ziyaret ettiği herkesin kalpten yazdığı mektuplarla dolu bir yığınla kapıdan içeri girdiğinde, Daisy ona sıkıca sarılmadan önce gözyaşları içinde sitem etti. Konuklar minnet mektuplarını okurken gergin hava dağıldı ve Helen, aralarında ten yıldır olgunlaşan barışı pekiştirerek Daisy’ye eğri pastadan bir dilim sessizce servis etti.
Gece yarısı konuklar ayrıldıktan sonra Ethan ve Daisy, eski alışveriş listeleri, kira hesaplamaları ve yeni toplanan mektuplarla çevrili halde mutfak masasında yalnız oturdular. Yeşil defterin arkasında kalan tek boş sayfaya yönelen Daisy, bir kalem alıp en üste “YİRMİNCİ YIL” yazarak, sonraki on yıllarının da aynı minnet ruhunu sürdüreceğinden emin oldu.