Kocam klimaya yaklaşmamı her zaman yasaklamıştı ama bir gün o şehir dışındayken klima bozuldu: Bir usta çağırmak zorunda kaldım, usta gövdeyi açıp içeriye baktı ve korkuyla şöyle dedi: “Hemen çocukları alın ve bu evden kaçın…”
Kocamın bitmek bilmeyen iş seyahatleri nedeniyle evde sık sık çocuklarımla yalnız kalıyordum. Giderken arkasında bıraktığı en kesin kural, klima veya diğer eşyalar bozulursa asla bir usta çağırmamam, o dönene kadar beklememdi. Ancak Viktor’un gidişinin ardından klimadan gelen tuhaf sesler yerini tam bir sessizliğe bırakınca, sıcağın altında bitkin düşen çocuklarım için bu kuralı çiğnemeye karar verdim. Viktor’u aradığımda arkadan gelen kadın ve çocuk gülüşmeleri arasında bana bağırarak usta çağırmamı yasaklaması içimdeki şüpheyi iyice körükledi.
Gelen tamirci merdivene çıkıp klimanın kapağını açtığında yüzü aniden kireç gibi oldu. Elleri titreyerek içeriye bakarken, “Bu klimaya daha önce kim dokundu?” diye sordu. Kocamın sürekli tamir ettiğini söylediğimde ise panikle maskesini taktı ve gözlerimin içine bakarak o korkunç uyarıyı yaptı: “Hemen çocukları alın ve bu evden çıkın!” Nefesim kesilmişti, klimanın içinde ne olduğunu sorduğumda usta, tozların arasına gizlenmiş küçük mercekli bir cihazı işaret etti.
Bu bir filtre ya da teknik bir parça değildi; profesyonelce yerleştirilmiş, 7/24 kayıt yapan ve verileri uzak bir depolama birimine aktaran bir casus kameraydı. Ustanın anlattığına göre kocam, sadece bizi izlemekle kalmamış, klimanın içine yerleştirdiği bu düzenekle tüm özel hayatımızı bir veri merkezi gibi takip etmişti. Ellerimin buz kestiğini hissettim; Viktor’un anlamsız kıskançlık krizlerinin ve gün içinde kimin geldiğini sormasının kaynağı tam karşımda duruyordu.
Usta kamerayı bir poşete koyup giderken, evdeki o ağır sessizlik yerini acı bir gerçekliğe bıraktı. Kocamın “iş seyahati” dediği her anın aslında başka bir kadının yanında geçtiğini, kendi ihanetlerini gizlemek için beni ve çocuklarımı birer mahkum gibi izlediğini anladım. Beni kendi yaptığı şeylerle suçluyor, sadakatimi bu soğuk lens aracılığıyla sorguluyordu.
Çocuklarımı yanıma alıp mutfakta öylece otururken, artık bu evde hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını biliyordum. Klimanın içindeki o küçük göz, aslında evliliğimizin ne kadar büyük bir yalan üzerine kurulu olduğunun en net kanıtıydı. Viktor’un kontrol takıntısı ve sadakatsizliği birleşerek hayatımızı bir hapishaneye çevirmişti, ancak artık gerçekleri biliyordum ve bu sessiz esaretten kurtulma zamanım gelmişti.