Toprağın üzerime döküldüğünü duyarak bir tabutun içinde uyandım. Yukarıda kocam Juliano ve en yakın arkadaşım Mariana, ölümümü kendi hayatlarının başlangıcıymış gibi kutluyorlardı. Bilincim parça parça yerine gelirken ağzımdaki kimyasal tadı ve burnuma gelen nemli toprak kokusunu hissettim. Hareket etmeye çalıştım ama her yer kapkaranlıktı; dar bir ahşap kutunun içinde sıkışıp kalmıştım.
Yukarıdan gelen konuşmalar kulaklarıma ulaştı. Kocam Juliano’nun “Sonunda ait olduğu yerde” dediğini duydum. Ardından üniversiteden beri her sırrımı paylaştığım, evimin anahtarına kadar sahip olan Mariana’nın sesi duyuldu: “Birkaç saate hem dul hem de milyoner olacaksın aşkım.” O an, bir gece önceki evlilik yıldönümü yemeğinde Juliano’nun elleriyle doldurduğu şarabın beni nasıl yavaşça felç ettiğini ve bu cinayetin ince ince planlandığını dehşetle anladım.
Çaresizlik içinde tabutun kapağına vurmaya çalıştım ama sesim ve gücüm çıkmıyordu. Juliano ve Mariana işlerini bitirip mezarlıktan ayrılırken, aniden yukarıda bir hareketlilik başladı. Mezarlığın Benito adındaki sokak köpeği, daha önce babamın mezarını ziyaret ederken beni hep sessizce teselli eden o sadık canlı, mezar çukurunun başında çılgınca havlamaya ve toprağı kazımaya başladı.
Kocamın parayla satın aldığı mezarlık görevlisi köpeği uzaklaştırmaya çalışsa da Benito pes etmedi. İlk toprak yığınları tabutun kapağına dökülürken, kalan son gücümle haykırmaya çalıştım. Çıkarabildiğim o cılız, insani olmayan iniltiyi yukarıdaki insanlar duyamadı ama Benito’nun keskin kulakları kaçırmadı. Köpek adeta çıldırdı, uluyarak toprağı pençeleriyle yırtarcasına kazmaya devam etti.
Onun bu olağanüstü ısrarı karşısında şüphelenen mezarlık görevlisi küreği bıraktı ve tabuta doğru eğildi. Köpeğin yardımıyla toprağı hızla açıp kapağı zorlayarak kaldırdığında, gözlerimde biriken yaşlarla derin bir nefes aldım. Benito sayesinde ölümün kıyısından dönmüştüm; şimdi ise beni diri diri gömen o iki hainin hayatını cehenneme çevirme sırası bende idi.