Doña Isabel, oğlunun malikanesindeki dev aynada kendine bakarken kendini yabancı hissediyordu. Üzerindeki pahalı bordo elbise, ömrü boyunca çalışan nasırlı ellerine bir hakaret gibiydi. O sırada nişanlısı Valeria kapıyı çalmadan içeri daldı. Mermer bir heykel kadar soğuk ve kusursuz görünen bu kadın, Isabel’in mütevazı geçmişini her fırsatta aşağılamaktan zevk alıyordu. Akşam yemeğine inerken Isabel’in kolunu canını yakacak kadar sıkı tutuyor, ona bir “milyarder annesi” gibi davranması gerektiğini hatırlatıyordu.
Yemek masası bir savaş alanı gibiydi. Valeria, Isabel’i kasten aşağılamak için ona ucuz şarap ikram ettirdi ve çocukluk anılarını “yoksulluk hikayeleri” diyerek susturdu. En acısı ise, yemeğin en acı yerinde Isabel nefessiz kalıp suya uzandığında, Valeria’nın bardağı sinsice uzaklaştırmasıydı. Alejandro telefonuna bakarken bu zulmü görmüyordu; ancak emektar hizmetçi Lucia, her şeyi bir taş gibi donmuş yüzüyle izliyordu. Valeria, “Kendi yerini bilmelisin,” diye fısıldayarak zaferini ilan etti.
Ertesi gün zulüm arttı. Alejandro işe gider gitmez Valeria maskesini düşürdü. Isabel’in mutfaktaki kahve kavanozunu “fakirlik kokuyor” diyerek yere boşalttı ve ona bir dizi yasak listesi sıraladı: “Lüks koltuklara oturmayacaksın, misafirlerle konuşmayacaksın, sadece odanda bekleyeceksin.” Isabel, bu altın kafeste bir sığınmacı gibiydi. Tek tesellisi, Lucia’nın ona gizlice hazırladığı bir fincan sıcak kahve ve gösterdiği sessiz dayanışmaydı.
Isabel, odasına kapanıp Alejandro’ya her şeyi anlatmayı düşündü ancak oğlundan gelen bir mesaj onu durdurdu. Oğlu, nişanlısıyla ne kadar mutlu olduğunu anlatan fotoğraflar atıyordu. Isabel, gerçeği söylemenin oğlunun cennetini yıkmak olacağını anladı. Kendi gururunu oğlunun mutluluğuna kurban etmeye karar verdi. Sessiz kalacak, en iyi oyuncu olacak ve bu aşağılamalara Alejandro için katlanacaktı.
Nişan partisi hazırlıkları sırasında Valeria, Isabel’i lüks bir mağazaya götürerek onu topluluk önünde bir kez daha küçük düşürdü. Ancak intikam, Isabel’in beklediği yerden gelmeyecekti. Valeria, müstakbel kayınvalidesine “Bana vurmayı bırak!” diye bağırıp sahte bir kurban rolü yaparken içeri giren Alejandro, her şeyi duymuştu. Fakat bu kez öfkesi annesine değil, yalanları ortaya çıkan Valeria’yaydı. Gerçek sevgi, parıltılı yalanları her zaman mağlup ederdi.