Milyonerin küçük oğlu günlerdir yatağa hapsolmuştu; yüzü bembeyazdı ve gözlerinde tarif edilemez bir korku vardı. Şehrin en iyi doktorları, en modern cihazlarla çocuğu muayene etseler de fiziksel hiçbir hastalık bulamadılar. Çocuk sanki görünmez bir hapishanede gibiydi ve bir türlü iyileşmiyordu. Babası çaresizlik içinde kıvranırken, odadaki gerginlik her geçen saniye artıyordu.
Tam doktorlar gitmek üzereyken, odaya su getiren kahya kadın tuhaf bir gıcırtı duydu. Ses, köşedeki devasa ahşap dolaptan geliyordu. Başta yanıldığını sandı ancak ses tekrar edince dolaba doğru hamle yaptı. Kapak sanki içeriden biri tarafından sıkıca tutuluyormuş gibi asla açılmıyordu. Milyoner baba da kapıyı zorladı ama kilitli olmadığı halde kapak yerinden oynamıyordu.
Durumun ciddiyetini anlayan kahya, bodruma koşup bir balta kaptı ve odaya döndü. Milyonerin şaşkın bakışları arasında baltayı havaya kaldırdı ve dolabın kapısını sert darbelerle parçaladı. Kapak nihayet kırılıp içeriye ışık süzüldüğünde, odadakiler gördükleri manzara karşısında donakaldılar. Dolabın karanlık köşesinde, bakışları nefretle dolu bir kadın gizleniyordu.
Bu kadın, milyonerin bir süre önce kötü davranışları nedeniyle evden kovduğu eski eşinden başkası değildi. İntikam almak amacıyla eve gizlice sızmış, günlerdir dolabın içinde yaşayarak geceleri çocuğu korkutmuş ve onu psikolojik bir baskı altına almıştı. Çocuğun hastalığının sebebi fiziksel bir mikrop değil, bu kadarın yarattığı amansız korkuydu.
Milyoner baba, öfke içinde hemen polise haber vererek kadını adalete teslim etti. Tehlikenin ortadan kalkmasıyla küçük çocuk derin bir nefes aldı ve yüzüne aylar sonra ilk kez renk geldi. Sadık kahyanın dikkati sayesinde gizem çözülmüş, küçük çocuk yeniden güvenle uyumaya başlamıştı. O günden sonra malikanedeki o karanlık gölge tamamen silindi.