Okulun kabadayısı, fakir bir öğrenciyle tüm okulun önünde dalga geçip onu tehdit ediyordu; ancak kızın gerçekte kim olduğundan ve bir sonraki saniyede başına geleceklerden tamamen habersizdi 😱😨 Okulun spor salonu uğultuyla sarsılıyordu. Öğrenciler sıkı bir çember oluşturmuş, neredeyse herkes telefonlarını çıkarmıştı; kimse bu “eğlenceyi” kaçırmak istemiyordu.
Çemberin merkezinde Anna duruyordu. Büyük kapüşonlusunun içinde küçücük, zayıf görünen ve genellikle kimsenin fark etmediği o kız. Her zaman en arka sırada oturur, asla tartışmaz ve görünmez olmaya çalışırdı. Ama bugün bu stratejisi işe yaramamıştı. Karşısında okulun en güçlüsü, takım kaptanı ve herkesin uzak durmayı tercih ettiği o zorba dikiliyordu. “Ne o, çok mu zekisin sen?” diye bağırdı zorba, herkesin duyacağı şekilde sırıtarak.
Anna ellerini cebinde sıktı, parmakları titriyordu. Sadece öğretmenin sorusuna cevap verdiğini fısıldadı ancak bu, kabadayıyı daha da öfkelendirdi. “Takımın önünde beni aptal gibi gösterdin!” diyerek Anna’nın üzerine bir duvar gibi çöktü. Aralarındaki boy farkı ürkütücüydü. Kalabalık nefesini tutmuşken zorba o aşağılayıcı emri verdi: “Diz çök ve herkesten özür dile!” Anna başını öne eğdiğinde herkes onun pes ettiğini sandı.
Oysa kimse Anna’nın gerçek kimliğini bilmiyordu. Anna, yıllarını boksa adamış bir şampiyondu; ancak ağır bir sakatlık yüzünden sporu bırakmak zorunda kalmış, bu yüzden kavgadan uzak durmaya yemin etmişti. Zorba onu omzuyla itmeye çalışınca Anna bir an bile tereddüt etmedi. Antrenmanlardaki ustalığıyla darbeden kaçtı ve tam karın boşluğuna tek bir isabetli yumruk indirdi. Kabadayı acıyla iki büklüm oldu.
Hemen ardından gelen çene darbesiyle okulun “yenilmez” çocuğu kendini yerde buldu. Salona mezarlık sessizliği çökerken Anna soğukkanlılıkla konuştu: “Sporu sakatlık yüzünden bıraktım ama yeteneklerim hala yerinde.” Kimse onu durdurmaya cesaret edemedi. O günden sonra herkes anladı ki; sessizlik zayıflık değildir ve küçümsenen biri aslında en güçlü kişi olabilir. 😱🫣