İki gündür dinmeyen şiddetli yağmur, mezarlıktaki toprakları çamura bulamıştı. Daniel, üç gün önce defnettiği tuhaf ve yalnız dedesi Arthur’un taze mezarının başında duruyordu. Kasaba halkının “deli” dediği Arthur, vasiyet niteliğindeki eski bir fotoğrafın arkasına şu notu düşmüştü: “Daniel, üçüncü gece mezarımı kaz ve tabutumun altına bak. Sırrın toprakta kalmasına izin verme.” Daniel, bunun yaşlı adamın son şakası olduğunu düşünse de merakına yenik düşerek gece yarısı kazmaya başladı.
Saatler süren çabanın ardından kürek tahtaya çarptı. Daniel tabutu açtığında dedesinin solgun yüzüyle karşılaştı ancak dikkatini çeken şey tabutun tabanıydı. Cesedi dikkatlice kenara ittiğinde, kumaşın altında siyah metalden yapılmış yuvarlak bir kapak ve üzerinde demir bir halka buldu. Halkayı çektiğinde, mezarın altında derin bir kuyu ve aşağı uzanan paslı bir merdiven belirdi. Daniel, korkusuna rağmen meşalesiyle karanlığın derinliklerine, yerin metrelerce altına inmeye karar verdi.
Merdivenin sonunda ulaştığı taş oda, tuhaf semboller ve cam kavanozlarla doluydu. Kavanozların içinde, genetik deneyleri andıran küçük insansı varlıklar yüzüyordu. Odanın tam merkezinde ise devasa, endüstriyel bir metal konteyner duruyordu. Daniel titreyen elleriyle konteynerin kapağını kaldırdığında gözlerine inanamadı; içi ağzına kadar saf altın külçeleriyle doluydu. Mezarlıkta yankılanan çığlığı, hem korku hem de bu inanılmaz servetin getirdiği şaşkınlıktan kaynaklanıyordu.
Altınların hemen yanında duran metal bir dolapta, tozlu laboratuvar kayıtları ve gizli belgeler buldu. Dosyaları incelediğinde dedesi Arthur’un aslında gizli bir bilim insanı olduğunu anladı. Yıllar boyunca, güçlü ve zengin isimler için hiçbir resmi denetimden geçemeyecek tehlikeli ve yasa dışı deneyler yürütmüştü. Bu devasa servet, yaptığı bu karanlık işlerin bir karşılığıydı. Arthur, bu kirli mirası bankalar yerine en güvenli bulduğu yere; kendi mezarının altına saklamıştı.
Daniel, meşalesinin ışığında parlayan altın külçelerine ve dehşet verici deney raporlarına bakarken dedesinin neden “biraz deli” göründüğünü sonunda anlamıştı. Arthur, hayatı boyunca sakladığı bu karanlık ve değerli sırrı, unutulup gitmemesi için torununa devretmişti. Daniel, yer altındaki bu gizli laboratuvardan çıktığında artık sadece zengin bir adam değil, dünya tarihini değiştirebilecek korkunç bir sırrın tek muhafızıydı. Mezarlıktan ayrılırken, yağmurun sesinde dedesinin son fısıltısını duyar gibi oldu.