Daniel ile üç yılımız devrilmişti. İlk zamanlardaki o fırtınalı tutku yerini ev faturaları ve hafta sonu ebeveyn ziyaretleri gibi monoton bir huzura bırakmıştı. Ben bunu “yetişkin sevgisi” sanıyordum; oysa o, bu güvenli limanı bir kafes olarak görüyormuş. Bir akşam karşıma geçip özgürlük üzerine felsefi bir nutuk çekti. Tek eşliliğin modasının geçtiğini, aşkın kısıtlamaması gerektiğini söyleyip o meşhur teklifi yaptı: “Açık ilişki yaşayalım.”
Aslında niyetini anlamıştım; benim sunduğum konforu kaybetmeden dışarıda heyecan arıyordu. Benim kimseyle görüşmeyeceğime o kadar emindi ki, bu teklifi sadece kendisi için bir vize olarak görüyordu. Kabul ettiğimde şaşkına döndü ama aynı akşam “arkadaşlarıyla” buluşacağını söyleyerek evden çıktı. Sabaha karşı üzerinde yabancı bir parfüm kokusu ve yüzünde zafer kazanmış bir ifadeyle döndüğünde, benim için intikam saati gelmişti.
Ertesi gün spor salonundan tanıdığı ve bana olan ilgisini her zaman hissettiğim arkadaşı Alex’e mesaj attım. Durumu kısaca anlattım ve akşam için bir randevu sözü aldım. Daniel’in daha önce “fazla iddialı” bulup giymemi yasakladığı o elbiseyi giydim, özenle hazırlandım. Tam kapıdan çıkarken beni gördü. Nereye gittiğimi sorduğunda “Alex ile randevum var, hani şu senin arkadaşın” dedim. Yüzündeki o sarsılmaz özgüven bir anda yerle bir oldu.
Eve döndüğümde beni büyük bir öfke nöbetiyle karşıladı. Bana bunun bir hakaret olduğunu, onu rezil ettiğimi bağırarak söylüyordu. Sakin bir sesle, “Sadece senin koyduğun kurallara göre yaşıyorum,” dedim. O an baklayı ağzından çıkardı: “Ben bu teklifi ilişkimizi kurtarmak için yaptım, senin başka erkeklerle gezmen için değil! Ben erkeğim, benim ihtiyaçlarım var!” İşte gerçek buydu: Özgürlük onun hakkı, sadakat ise benim görevimdi.
Bu olaydan birkaç gün sonra onu terk ettim. Pişman olduğunu söyleyip geri dönmek için yalvarsa da benim gözümdeki perdeden o sahte kahraman imajı çoktan düşmüştü. Alex ile aramızda ciddi bir şey başlamadı ama o gece bana kim olduğumu hatırlatmıştı. Şu an yalnızım ama bu bir eksiklik değil; çift standartların ve “yedek kulübesi” rolünün olmadığı gerçek bir özgürlük.