En yakın arkadaşını neredeyse kaybeden ama onu ilaçlarla değil, kalbiyle kurtaran bir kızın hikayesi.
Valeria yürümeyi öğrendiği andan itibaren, Alman çoban köpeği Bruno onun gölgesiydi. Koruyucusu. Dünyasıydı. Annesi ona hikayeler okurken, kocaman başı dizlerinin üzerindeydi. Geceleri, sakin nefesi odayı bir güven duygusuyla dolduruyordu. Ağır adımları evin ritmini, çocukluğunun ritmini belirliyordu. Ta ki bir gün bu ritim durana kadar.
O sabah Valeria, her zamanki gibi gerinmesini, kuyruğunu sallamasını ve burnuyla onu dürterek selamlamasını bekledi. Ama Bruno kıpırdamadı. Gözleri açıktı ama cansızdı. Nefesi zayıf ve kesik kesikti. Başını kaldırmaya çalıştı ama güçsüzce yere yığıldı.
“Baba! Anne!” diye bağırdı Valeria, sesi korkudan titriyordu.
Annesiyle babası koşarak yanlarına geldi. Babasının yüzü sertleşmiş, annesininki ise solgunlaşmıştı. Bir zamanlar saf enerji olan köpek, şimdi hareketsiz, bitkin bir halde yatıyordu. Yemek yemiyordu, bacakları titriyordu, göğsü neredeyse hiç oynamıyordu.
“Her şey yoluna girecek Bruno, her şey yoluna girecek,” diye fısıldadı Valeria, içten içe yalan söylediğini bilse de ona sarılarak.
Koşarak veterinere gittiler. Babası köpeği kollarında taşıyordu, annesi kliniği aradı. Valeria arabada yanına oturmuş, patisini tutuyordu. Gözyaşları tüylerine akıyordu ve Valeria, büyük bir çabayla başını dizlerine yasladı. Ona baktı, sessizce yalvarıyordu: “Beni bırakma.”
Klinikte veteriner kaşlarını çattı. Küçük kızın anlamadığı kelimeler söyledi: “enfeksiyon”, “apse”, “acil ameliyat.” Sadece anne babasının ciddi yüz ifadelerini ve gözlerindeki acıyı gördü. Bruno’yu sedyeyle götürdüklerinde, Bruno sadece bir kez arkasına baktı ve sessiz bir parıltıyla “Sana güveniyorum,” dedi.
Saatler geçmek bilmiyordu. Valeria, tasmasını bir tılsım gibi tutarak sessizce bekledi. Veteriner hekim bitkin ve kanlar içinde geri döndüğünde, herkesin duyması gereken o sözleri söyledi:
“Hayatta kaldı.”
Ameliyat başarılı geçmişti. Apse boşaltılmıştı ama iyileşmesi uzun sürecekti.
Bruno eve döndüğünde artık yenilmez dev gibi görünmüyordu. Daha zayıf, daha kırılgandı, göğsünde bir bandaj ve küçük bir dren vardı. Ama gözleri hâlâ aynıydı.
Valeria, elinde oyuncak bir stetoskopla yanında oturuyordu.
“Acıyor mu?” diye sordu nazikçe.
Bruno uzaklaşmadı. Tam tersine, kocaman başını Bruno’nun omzuna yasladı. Küçük kız bu hareketinden anlamıştı: Bu yara acının değil, hayatın sembolüydü.
Kulağını Bruno’nun göğsüne bastırdı. Kalbi çabayla atıyordu ama atıyordu.
“Şimdi seninle ilgileneceğim,” diye söz verdi.
Bir gün, bandajını değiştirirken sargı gevşedi. Valeria açık yarayı gördü ve korkunun onu felç ettiğini hissetti. Ama Bruno, sakinleşmesi için burnuyla onu dürttü. Titreyerek parmaklarıyla yaranın kenarlarına, sonra da içine dokundu. Sızlanmasını, homurdanmasını bekliyordu… ama Bruno sadece derin bir nefes verip rahatladı.
Kapı eşiğinden anne ve babası buna inanamadı. Kimsenin onu tedavi etmesine izin vermeyen köpek, kızı ona şefkatle dokunurken hareketsiz duruyordu. Veteriner daha sonra şaşkınlıkla şöyle dedi:
“Ona korkusunu verdi, o da ona cesaretini geri verdi.”
Haftalar geçti. Yara iyileşti. Geriye sadece tüylerinin altında gizli bir yara izi kalmıştı. Ve bahar geldiğinde, Bruno tekrar bahçede koştu. Güçlü. Diri.
Valeria güldü ve ona doğru koştu, dev onu öpücüklere boğarken yere düştü. Elini yara izinin üzerine, göğsüne koydu. Artık acı verici bir hatırlatma değil, paylaşılan cesaretin bir nişanesiydi.
Annesiyle babası verandadan izliyordu. Doktorların oğlunun bedenini kurtardığını biliyorlardı… ama ona ruhunu geri veren kızlarıydı.
Akşam çökerken Valeria, Bruno’nun yanına, çimenlerin üzerine uzandı. Elini göğsüne koydu, sakin kalp atışlarını hissetti.
“Başardık,” diye fısıldadı.
Ve Bruno, yeniden inancını bulmuş bir kalbin sesiyle, yumuşak ve derin bir iç çekişle karşılık verdi.
Anne ve babasının yerinde olsaydınız ne yapardınız? Çocuğunuzun yeni ameliyat olmuş bir hayvana bakmasına izin verir miydiniz, yoksa onu acıdan korur muydunuz? Düşüncelerinizi yorumlarda paylaşın.