Yaşlı bir kadın, aşırı sıcaklarda bir yılana acıyıp yardım etti; ancak kadın bu iyiliğinin ne kadar korkunç bir kabusa dönüşeceğini hayal bile edemezdi

Yaşlı kadın, kavurucu güneşin altında ormandan topladığı odunlarla evine dönerken nefes almakta zorlanıyordu. Tozlu patikada ilerlerken, yolun tam ortasında hareketsiz yatan bir yılan gördü. Normalde yılanlardan çok korkardı ama bu hayvanın hali başkaydı; sıcaktan kurumuş, ağzı açık bir şekilde ölümü bekliyordu. Kadın, içindeki korkuyu bastırıp yanındaki son bir yudum suyu tereddütle yılanın önüne boşalttı. Hayvan canlanıp doğrulunca kadın büyük bir dehşete kapıldı, ancak yılan ona saldırmak yerine sakince çalılıkların arasında gözden kayboldu.

Ertesi sabah uyandığında, kapısını açan yaşlı kadın hayatının en büyük şokuyla karşılaştı. Kapı eşiğinden bahçenin dışına kadar her yer yılanlarla doluydu. Onlarca yılan, kıvrılmış halde sessizce bekliyordu. Kadın korkudan donup kalmıştı; bir gün önceki iyiliğinin bir intikamla sonuçlandığını, yılanların onu kuşattığını sandı. Kalbi yerinden çıkacak gibi çarparken geri çekildi, ancak yılanların hiçbir saldırganlık göstermediğini fark etti.

Dikkatlice baktığında, bu yılanların da tıpkı dünkü gibi bitkin ve susuz olduğunu gördü. Bölgedeki şiddetli kuraklık tüm su kaynaklarını kurutmuştu. Görünüşe göre dün yardım ettiği yılan, suyun yerini bir şekilde diğerlerine de haber vermişti. Kadın, kapısının önünde bekleyen bu ölümcül ordunun aslında birer katil değil, sadece hayatta kalmak isteyen çaresiz canlılar olduğunu anladı.

Korkuyla karışık bir merhametle, evindeki tüm kovaları doldurup bahçeye taşıdı. Yılanlar su kaplarına yönelirken, kadın bu korkutucu ama bir o kadar da doğaüstü manzarayı izledi. O andan itibaren köyde efsanevi bir bağ kurulmuştu; yaşlı kadının bahçesi yılanların sığınağı haline gelmiş, karşılığında ise bölgedeki hiçbir zararlı hayvan ya da hırsız o eve yaklaşmaya cesaret edememişti.

Sonunda yağmurlar yağdığında ve kuraklık bittiğinde, yılanlar sessizce geldikleri gibi doğaya geri döndüler. Yaşlı kadın, o dehşet dolu sabahın aslında doğanın bir minnet gösterisi olduğunu anlamıştı. Bir damla suyla başlayan bu hikaye, en korkulan canlıların bile nezaketi unutmadığını kanıtlayan, korku ve mucizenin iç içe geçtiği bir hatıra olarak kaldı.