Çocuklarım arasında seçim yapmak zorunda kalacağımı hiç hayal etmemiştim. Kızlarım Kyra ve Mattie, üniversiteden sonra eve döndüler, iş ve kira sorunlarıyla boğuşuyorlardı; yedi yaşındaki oğlum Jacob ise benim sevgime ve güvenliğime muhtaçtı. Onlar ilk evliliğimden olan çocuklarımdı ve babalarının geride bıraktığı acı hala içlerinde kalmıştı, bu da onları benden uzak tutuyor ve rahmetli eşim ve Jacob’ın babası William’a karşı kayıtsız hale getiriyordu.
Trajedinin yaşanması ve William’ın ölümüyle evimiz kederle doldu. Teselliye ihtiyaç duyan Jacob bana sarılırken, kızlarım bu kabusun ortasında eve yerleştiler. Başlangıçta kibar, hatta anlayışlıydılar, ancak Jacob’a karşı soğuklukları açıkça belliydi. Onun bağlantı kurma girişimlerini görmezden geldiler, onu hayal kırıklığına uğrattılar ve incittiler; yetişkinlerin kininin ardından çaresiz bir çocuk olarak kaldı.
Dönüm noktası Jacob hastalandığında geldi. Kyra ve Mattie’ye onu birkaç saatliğine bakmaları için güvendim, ancak ağlamalarını ve mesajlarını görmezden geldiklerini gördüm. Oğlum, solgun ve titreyen bir halde, onlar bahaneler uydururken yalnız bırakılmıştı. Gerçek beni derinden etkiledi: babasına duydukları kin, sorumluluk veya şefkat duygusunun önüne geçmişti.
İçimde öfke, keder ve koruma içgüdüsü çatıştı. Kızlarımla yüzleştim ve bir açıklama istedim. Özürleri boş, bahaneleri zayıftı. O anda harekete geçmem gerektiğini anladım – kötü niyetten değil, Jacob’ı koruma görevinden dolayı. Onlara bir hafta süre verdim, onları daha az sevdiğim için değil, artık ihmallerine tahammül edemediğim için.
Şimdi evim daha sessiz ama daha güvenli. Jacob tekrar güvende hissediyor, artık kin ve kayıtsızlık tarafından gölgelenmiyor. Onu büyük kızlarımdan daha öncelikli tutma kararı acı vericiydi ama gerekliydi. En küçük oğlumun sevilmediğini veya ihmal edildiğini hissetmesine izin vermeyeceğim. Her annenin yapacağı şeyi yaptım: karar kalbimi kırsa bile çocuğumu korudum.