Yirmi sekiz yaşında, yedi aylık hamile ve yapayalnızdım. Bebeğimin babası, hamile olduğumu öğrendiği gece “hazır olmadığını” söyleyerek beni terk etmişti. Tek dostlarım karnımdaki bebeğim, zor çalışan eski arabam ve bir sonraki ayı nasıl çıkaracağıma dair bitmek bilmeyen kaygılarımdı. Eczanede yarı zamanlı çalışıyor, kazandığım üç kuruşu kira ve faturalara yetiştirmeye çalışıyordum. Bir Salı günü markette yorgunluktan bitap düşmüşken, kasada yükselen tartışma sesleriyle irkildim.
Önümde eski ceketli, yetmişlerinde yaşlı bir adam duruyordu; kucağında küçük köpeği, sepetinde ise sadece ekmek, süt gibi temel gıdalar ile bir paket köpek maması vardı. Parası yetmeyince aldıklarını tek tek geri bırakmaya başladı. Arkasındakiler söyleniyor, güvenlik görevlisi ise köpeklerin yasak olduğunu söyleyerek onu dışarı atıyordu. Adam, köpeğine sarılıp “O benim tek varlığım, sadece onun mamasını alabilmek istiyorum” dediğinde gözyaşlarını gördüm. Hiç düşünmeden öne atılıp tüm hesabını ödedim.
Ertesi sabah kapımdaki bir sesle uyandım. Karşımda marketteki o yaşlı adam, Viktor duruyordu. Ama bu kez temiz kıyafetli ve bakımlıydı. Yanında tertemiz köpeğiyle birlikte elinde küçük bir çanta ve bir zarf tutuyordu. İçeri girmesine izin verdim. Viktor, bana sadece yemek almadığımı, ona yıllardır hissetmediği “saygıyı” geri verdiğimi söyledi. Çantayı masaya bıraktı ve açmamı istedi; içinde özenle seçilmiş bebek kıyafetleri, bezler ve battaniyeler vardı.
Gözyaşlarımı tutamadım. Viktor, eski bir dostu aracılığıyla iş bulduğunu ve bana yardım etmek istediğini anlattı. Zarftan çıkardığı kağıtta, yalnız annelere destek olan bir vakfın bilgileri yazılıydı. Rahmetli eşinin bu vakıfla bağlantılı olduğunu, bebek ekipmanından hukuki desteğe kadar bana her konuda yardımcı olacaklarını söyledi. O an, aylardır omuzlarımda taşıdığım o ağır yükün hafiflediğini hissettim. Viktor giderken, “Kendinden asla şüphe etme, çünkü bu bebek insanların görmezden gelindiği yerde onları gören bir anneye sahip” dedi.
Kapı kapandığında korkudan değil, minnetten ağlıyordum. O sabah sadece kapıdaki sesin cevabını almamış, aslında dünyada yalnız olmadığımın kanıtını bulmuştum. Bebek eşyalarını yerleştirirken artık geleceğe panikle değil, sessiz bir umutla bakıyordum. Bir küçük iyilik, hayatımı değiştiren dev bir zinciri başlatmıştı. Artık biliyordum ki; ben, bebeğim ve iyiliğin hala var olduğu bu dünya, hep birlikte iyi olacaktık.