Zengin bir aileden gelen sevdiğim adamla evlendim ama ilk evlilik gecesinden sonra beni kırmızı acı biberli suyla banyo yapmaya zorladılar: Bu durum neredeyse bir ay sürdü ve bir gün bu tuhaf ritüelin nedenini öğrenmeye karar verdiğimde tamamen dehşete düştüm

Sıradan bir ailede büyümüş biri olarak, zengin ve nüfuzlu bir aileye mensup olan sevgilimle evlendiğimde kendimi bir masalın içinde sanmıştım. Eşim son derece şefkatli, anne ve babası ise görgülü ve asil insanlardı; düğünümüz tam anlamıyla göz kamaştırıcı bir lüks içinde gerçekleşti. Ancak ilk evlilik gecemizin ardından, kocam uykuya dalar dalmaz kayınvalidem odama girdi ve beni evdeki ahşap bir küvetin yanına götürdü. İçi tamamen kırmızı acı biberlerle kaplı, keskin kokulu suyun içine kıyafetlerimle girmemi ve on beş dakika orada kalmamı emretti; ailede kalmak istiyorsam bu tuhaf kurala uymak zorunda olduğumu soğuk bir sesle belirtti.

O gece utançtan ve korkudan ağlayarak girdiğim o yakıcı su, bedenimi adeta ateşe verdi ve bu eziyet tam bir ay boyunca her gece, kocam uyuduktan sonra tekrarlandı. Gündüzleri eşim hiçbir şey yokmuş gibi davranıyor, geceleri ise kayınvalidem ve bir hizmetçi eşliğinde aynı kabusu yaşıyordum; acıdan ve aşağılanmaktan artık dayanamayacak noktaya gelmiştim. En sonunda bir gece, her ritüelde yanımızda duran hizmetçiye elimdeki tüm parayı vererek bu işkencenin arkasındaki gerçek nedeni gizlice sormaya karar verdim.

Hizmetçinin korkuyla etrafı gözetleyerek fısıldadığı gerçekler kanımı dondurdu; aile, ilk doğacak çocuğun erkek olması için gelinin bedeninin bu şekilde “arındırılması” gerektiğine dair batıl bir inanca sahipti. Daha da korkuncu, benden önce bu eve gelen diğer gelinlerin de aynı eziyete maruz kaldığını ve bu ritüeli reddedenlerin evden acımasızca atıldığını öğrendim. O an, eşimin her şeyden haberdar olduğunu ve bu vahşete göz yumduğunu, o “mükemmel” ailenin ise aslında hastalıklı bir maskeden ibaret olduğunu anladım.

Bu korkunç gerçeği öğrendiğim gece içimdeki tüm sevgi, korku ve acı yerini buz gibi bir kararlılığa bıraktı; o yatak odasına bir daha asla geri dönmedim. Gün ağarmadan önce, hiçbir gürültü çıkarmadan ve tek bir gözyaşı bile dökmeden birkaç parça eşyamı toplayıp o lanetli malikaneyi terk ettim. Ben onlar için bir eş veya sevilen bir kadın değil, sadece sapkın inançlarını gerçekleştirecekleri nesiller boyu süren bir zincirin son kurbanıydım.

O devasa demir kapılar arkamdan kapandığında, tam bir aydır kalbimi sıkıştıran o nefessizliğin nihayet son bulduğunu hissettim ve özgürlüğü içime çektim. Yaşadığım ağır fiziksel yaralara rağmen ruhumu kurtarmış olmanın verdiği güçle ailemin yanına döndüm ve o zengin ama karanlık aileye karşı boşanma davası açtım. Bu kabus, paranın ve statünün arkasına gizlenmiş canavarlara karşı kazandığım kalıcı bir özgürlük zaferiyle ve kendi hayatımın tek hakimi olmamla son buldu.